Сураи Марьям — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• حَنَانًا: меҳрубонӣ, раҳмат ва муҳаббат.
• مِّن لَّدُنَّا: аз ҷониби Мо (яъне аз ҷониби Аллоҳ).
• زَكَاةً: покӣ, баракат ва поксозӣ аз гуноҳҳо.
• تَقِيًّا: парҳезгор, худотарс, итоаткунандаи фармонҳои Аллоҳ ва дурӣ ҷустанда аз ҳаромҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки ба Яҳё (алайҳис-салом) аз ҷониби Худ раҳмату меҳрубонӣ ато кардем ва ӯро аз гуноҳҳо пок гардонидем. Ин меҳрубонӣ на танҳо барои худи ӯ, балки барои волидонаш ва мардуми замонаш низ раҳмат ва баракат буд. Ҳамчунин ӯро аз ҳар гуноҳ пок сохтем ва ба ӯ покӣ ва баракат ато кардем, то ки барои дигарон низ сабаби хайр ва покӣ гардад. Яҳё (алайҳис-салом) шахсе буд парҳезгор, ки фармонҳои Аллоҳро итоат мекард ва аз ҳар чизе ки Аллоҳ манъ карда буд, дурӣ меҷуст. Ӯ ҳамеша дар роҳи тоат ва ибодат буд ва дили худро аз гуноҳҳо пок нигоҳ медошт.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бандагони солеҳро бо раҳмат ва меҳрубонии худ ато мекунад ва онҳоро аз гуноҳҳо пок месозад.
• Парҳезгорӣ ва итоати Аллоҳ сабаби баракат ва покӣ дар ҳаёт мегардад.
• Меҳрубонӣ ва раҳмат на танҳо барои шахси солеҳ, балки барои атрофиён ва ҷомеа низ фоидаовар аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи парҳезгорӣ ва итоати Аллоҳ гом гузорем, то ки дар дунё ва охират саодатманд гардем.
• Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бандагони худро дӯст медорад ва онҳоро бо раҳмати худ дастгирӣ мекунад, ки ин барои ҳар як мусулмон сабаби умед ва шодӣ аст.