Сураи Марьям — Оят 12

1. Маъонии калимаҳо:

• يَا يَحْيَىٰ: Эй Яҳё — номи паёмбаре, ки Худо ба Закариё ато карда буд.
• خُذِ الْكِتَابَ: Китобро бигир — яъне Тавротро бо ҷидду ҷаҳд қабул кун ва ба он амал намо.
• بِقُوَّةٍ: Бо қувват — яъне бо ҷидду ҷаҳд, саъю кӯшиш ва устуворӣ.
• وَآتَيْنَاهُ: Ва ба ӯ ато кардем — Худованд ба Яҳё дод.
• الْحُكْمَ: Ҳикмат — дониш, фаҳми амиқ, қудрати дуруст қарор қабул кардан; баъзе муфассирон онро паёмбарӣ тафсир кардаанд.
• صَبِيًّا: Дар ҳоли кӯдакӣ — яъне дар синни хурдӣ ва наврасӣ.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Яҳё ба дунё омад ва ба синни фаҳму хитоб расид, Худованди Мутаъол ба ӯ фармуд: «Эй Яҳё, Тавротро бо ҷидду ҷаҳд бигир» — яъне онро бо диққат ҳифз кун, маъноҳояшро бифаҳм ва ба он амал намо. Ва Мо ба ӯ ҳикмат — фаҳми амиқ, дониш ва қудрати дуруст қарор қабул карданро дар ҳоле ато кардем, ки ӯ ҳанӯз кӯдак буд ва ба синни калонсолӣ нарасида буд. Ин неъмати бузурги Худованд буд, ки ба Яҳё дар синни хурдӣ фаҳму донишро ато кард, то ки вай метавонист Тавротро бифаҳмад ва ба он амал кунад.

1. Фавоиди ин оят:

• Худованд ба бандагони солеҳи худ неъматҳои бузург медиҳад, ҳатто дар синни хурдӣ.
• Илм ва ҳикмат аз ҷониби Худованд ато мешавад ва он неъмати арзишмандест, ки бояд қадр кард.
• Ҷидду ҷаҳд дар омӯхтани Китоби Худо ва амал ба он вазифаи ҳар мусулмон аст.
• Кӯдакон ва наврасон низ метавонанд ба дараҷаҳои баланди илмӣ ва маънавӣ расанд, агар Худованд хоҳад.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони худ меҳрубон аст ва онҳоро дар роҳи хайр дастгирӣ мекунад.
• Қуръон ҳикояти паёмбарони гузаштаро барои ибрат ва ташвиқи мо ба некӣ нақл мекунад.