سوره مریم — آيت 13

1) لفظن جي معنيٰ ۽ وضاحت:

• حَنَانًا: مهرباني، شفقت ۽ محبت.
• مِّن لَّدُنَّا: اسان جي طرفان، يعني الله جي خاص عطا ۽ فضل سان.
• زَكَاةً: پاڪيزگي، برڪت ۽ نيڪي ۾ واڌارو.
• تَقِيًّا: پرhezگار، الله کان ڊڄندڙ ۽ فرمانبردار.

2) آيت جي تفسير:

الله تعاليٰ پنهنجي نبي يحيٰى عليه السلام جي باري ۾ ٻڌائي ٿو ته اسان کيس پنهنجي خاص فضل سان شفقت ۽ مهرباني عطا ڪئي، يعني اهڙي نرم دلي ۽ محبت ڏني جا سندس پيءُ ماءُ ۽ ٻين ماڻهن لاءِ رحمت بڻجي. ان سان گڏ کيس پاڪيزگي ۽ برڪت به بخشي، يعني کيس گناهن کان پاڪ رکيو ۽ اهڙي نيڪي عطا ڪئي جا سندس والدين ۽ سندس زماني جي ماڻهن لاءِ صدقي ۽ برڪت جو سبب بڻجي. هو الله جو پرhezگار ۽ فرمانبردار ٻانهو هو، الله جي حڪمن تي عمل ڪندڙ ۽ سندس منع ڪيل شين کان پرهيز ڪندڙ هو.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله تعاليٰ پنهنجي نيڪ ٻانهن کي نه رڳو پاڪيزگي ۽ پرhezگاري عطا ڪري ٿو، پر کين ماڻهن لاءِ شفقت ۽ محبت جو ذريعو به بڻائي ٿو.
• پرhezگاري ۽ الله جي فرمانبرداري سڀ کان وڏي سعادت ۽ عزت جو سبب آهي.
• نرم دلي، مهرباني ۽ ٻين لاءِ رحمت بڻجڻ الله جي خاص عطا آهي، جيڪا هن کي پنهنجي ٻانهن کي بخشي ٿو.
• نيڪ ۽ پرhezگار اولاد والدين ۽ سماج لاءِ برڪت ۽ صدقي جو سبب بڻجي ٿو.
• الله جي حڪمن تي عمل ۽ منع ڪيل شين کان پرهيز ئي حقيقي تقويٰ آهي، جنهن ڏانهن قرآن مجيد بار بار رهنمائي ڪري ٿو.