سوره مریم — آیه 13

معانی کلمات:

• حَنَانًا: رحمت، مهربانی و محبّت.
• لَدُنَّا: از نزد خودمان (از جانب ما).
• زَکَاةً: پاکی از گناهان، رشد و برکت.
• تَقِیًّا: پرهیزگار، کسی که از خدا میترسد و از گناهان دوری میکند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه توصیف نعمتهایی که به یحیی علیهالسلام عطا کرده بود، میفرماید: و از جانب خود، رحمت و مهربانی ویژهای به او بخشیدیم؛ رحمتی که هم شامل حال خود او میشد و هم وسیلهای بود برای مهربانی او با مردم، بهویژه پدر و مادرش. همچنین پاکیزگی از گناهان و رشد و برکت در وجود او قرار دادیم و او را از آلودگیها و خطاها پاک ساختیم. یحیی علیهالسلام انسانی پرهیزگار بود؛ یعنی همواره از خداوند پروا داشت، فرمانهای او را با اخلاص به جا میآورد و از آنچه خدا نهی کرده بود، بهشدت دوری میکرد. این پرهیزگاری، او را در زمره بندگان برگزیده و مقرّب درگاه الهی قرار داد.

فواید و پیامهای آیه:

• رحمت و مهربانی، هدیهای الهی است که اگر در دل کسی قرار گیرد، او را به بندگان خدا مهربان میکند و این خود نشانهای از تقرّب به خداست.
• پاکی از گناهان، تنها با توفیق الهی به دست میآید؛ پس باید از خداوند بخواهیم که ما را از آلودگیها پاک گرداند.
• تقوا و پرهیزگاری، بالاترین سرمایه انسان است؛ کسی که تقوا پیشه کند، خداوند او را یاری میکند و در دنیا و آخرت عزت میبخشد.
• محبت و مهربانی با والدین، از نشانههای بندگان صالح خداست و در کنار تقوا، انسان را به درجات عالی میرساند.