Сураи Марьям — Оят 35

1. Шарҳи калимаҳое, ки ниёз ба баён доранд:

• «مَا كَانَ لِلَّهِ»: Нашояд ва сазовор нест барои Аллоҳ.
• «أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٍ»: ки фарзанде бигирад.
• «سُبْحَانَهُ»: Пок ва муназзаҳ аст Ӯ аз ҳар айбу нуқсоне.
• «إِذَا قَضَىٰ أَمْرًا»: Ҳангоме ки фармоне ё кореро ирода кунад.
• «كُن فَيَكُونُ»: «Бош», пас он мешавад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло аз он пок ва муназзаҳ аст, ки фарзанде бигирад. Ин кор на сазовори зоти Ӯст ва на бо камоли Ӯ мувофиқат дорад. Ӯ аз ҳамаи сифатҳои махлуқон пок аст. Ҳангоме ки Аллоҳ чизеро ирода кунад, танҳо мефармояд: «Бош!» ва он фавран вуҷуд меёбад, бидуни ниёз ба восита ё кӯмак. Пас, касе ки қудраташ чунин аст ва ҳар чизро бо фармони «Бош» меофарад, ҳаргиз ба фарзанд гирифтан ниёз надорад ва аз ин сифатҳои махлуқон пок аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Аллоҳ тавоно ва қодир аст бар ҳар чиз; танҳо бо фармони «Боsh» ҳар чизро меофарад.
• Пок доштани Аллоҳ аз ҳар сифате, ки ба махлуқон монандӣ дорад, бахусус фарзанд гирифтан.
• Ин оят далели равшани ягонагӣ ва бузургии Аллоҳ аст ва моро ба тавҳид ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад.
• Муъмин бояд дар ҳамаи корҳо ба Аллоҳ таваккал кунад, зеро Ӯ бар ҳар чиз қодир аст ва ҳар чизро бо иродаи худ меофарад.
• Ин оят дили инсонро ба бузургии Аллоҳ ва хурдии худ огоҳ мекунад ва ба шукргузорӣ ва итоат водор месозад.