Сураи Марьям — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• وَهَنَ: Заиф шуд, суст шуд.
• الْعَظْمُ: Устухон.
• اشْتَعَلَ: Афрӯхт, паҳн шуд (монанди оташ).
• شَيْبًا: Мӯи сафед, пирӣ.
• شَقِيًّا: Бадбахт, ноумед, маҳрум аз иҷобат.

1. Тафсири оят:

Закариё (алайҳис-салом) ба Парвардигораш муноҷот карда, гуфт: "Эй Парвардигори ман! Ҳақиқатан ман пир шудаам, устухонҳоям заиф гардидаанд ва қувватам коҳиш ёфтааст. Мӯи сафед мисли оташе дар сарам паҳн шуда, тамоми сари маро фаро гирифтааст. Ва эй Парвардигори ман! Ман ҳаргиз дар дуоҳоям ба Ту ноумед ва маҳрум набудаам. Ҳар бор ки Туро хондаам, Ту дуои маро иҷобат кардаӣ ва маро ноумед нагардонидаӣ."

Ин оят нишон медиҳад, ки Закариё (алайҳис-салом) бо камоли хоксорӣ ва эътимод ба раҳмати Аллоҳ, заъфи худро эътироф карда, ба Парвардигораш рӯ меоварад. Ӯ медонад, ки Аллоҳ ҳамеша дуоҳояшро иҷобат кардааст ва ҳоло ҳам ба раҳмати Ӯ умедвор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар ҳар ҳолат, хусусан дар пирӣ ва заъф, ба Аллоҳ таваккал кунад ва аз Ӯ мадад бихоҳад.
• Эътирофи заъф ва нотавонӣ дар пеши Аллоҳ нишонаи хоксорӣ ва бандагии ҳақиқӣ аст.
• Дуо кардан ва умедвор будан ба иҷобати Аллоҳ аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
• Аллоҳ таъоло дуоҳои бандагони худро мешунавад ва ҳеҷ гоҳ онҳоро ноумед намегардонад, агар бо ихлос ва эътимод дуо кунанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба Аллоҳ рӯ оварем, зеро Ӯ меҳрубон ва дуошунав аст ва ҳеҷ гоҳ бандагони худро маҳрум намесозад.