Сураи Марьям — Оят 62

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• لَغْوًا (лағван): сухани беҳуда, бемаънӣ ва гуноҳовар.
• سَلَامًا (саломан): сухани саломатӣ, дуруд ва таҳият.
• بُكْرَةً (букратан): субҳ, аввали рӯз.
• عَشِيًّا (ашиян): бегоҳ, охири рӯз.

1. Тафсири оят:

Худованд дар тавсифи биҳишт мефармояд, ки сокинони он ҷо ҳеҷ гуна сухани беҳуда, бемаънӣ ва гуноҳовар намешунаванд. Дар он ҷо на сухани дурӯғ, на ҳақорат ва на ҳарфи зиёдатӣ вуҷуд дорад. Баръакс, онҳо танҳо сухани некӯ ва саломатро мешунаванд — яъне баъзеашон ба баъзеи дигар салом мефиристанд ва фариштагон бар онҳо салом ва дуруд мегӯянд. Ин салом на танҳо таҳият, балки нишонаи саломатӣ, амн ва осоиштагии комил дар он сарои ҷовидон аст.

Ҳамчунин Худованд хабар медиҳад, ки ризқу рӯзии онҳо дар биҳишт ҳамеша омода аст — ҳар чиро ки бихоҳанд, аз хӯрок ва нӯшокӣ ба онҳо мерасад, субҳу бегоҳ. Бояд донист, ки дар биҳишт рӯзу шаб ба маънои дунёӣ нест, балки мақсуд миқдори субҳу бегоҳ аст, яъне ризқи онҳо ҳамешагӣ ва бефосила аст, на мисли дунё ки танҳо дар вақтҳои муайян хӯрок мехӯранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки биҳишт сарои покӣ ва некӯӣ аст — ҷое ки аз ҳар гуна сухани бад, беҳуда ва озордиҳанда холӣ аст. Ин моро ба он водор мекунад, ки дар дунё низ забони худро аз сухани беҳуда ва гуноҳ нигаҳ дорем.
• Салом дар биҳишт яке аз неъматҳои бузург аст. Пас биёед дар дунё низ ин суннати зебои саломро зинда кунем ва бо якдигар муносибати некӯ дошта бошем.
• Худованд ризқи аҳли биҳиштро ҳамешагӣ ва бекаму кост таъмин мекунад. Ин нишонаи раҳмати бепоёни Ӯст ва моро ба умедворӣ ба раҳмати Худо ва рағбат ба амалҳои нек водор мекунад.
• Биҳишт ҷои орзуҳои ҳақиқӣ аст — ҳар чӣ ки инсон бихоҳад, дар он ҷо ҳозир аст. Пас биёед барои расидан ба ин сарои ҷовидон кӯшиш кунем ва аз Худованд бихоҳем, ки моро аз аҳли биҳишт гардонад.