Сураи Марьям — Оят 61

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҷанноти адн: боғҳои ҷовидонӣ ва доимист, ки дар он ҷо неъматҳо ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва сокинонаш аз он ҷо берун намешаванд.
• Бил-ғайб: ба ғайб, яъне онҳо ин ҷаннатро надидаанд, аммо ба он имон овардаанд.
• Маътийян: омаданӣ, яъне ваъдаи Аллоҳ ҳатман амалӣ мешавад ва ҳеҷ чиз аз он ҷо намемонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он боғҳои ҷовидонӣ сухан мегӯяд, ки Худованди меҳрубон ба бандагони солеҳи худ ваъда додааст. Ин ҷаннатҳо ҷойи ҳамешагии аҳли имон аст, ки дар он ҷо бақо ва оромиш ҳамешагӣ хоҳанд дошт. Аллоҳ таоло ин ваъдаро ба бандагони худ дар ҳоле додааст, ки онҳо ин ҷаннатро надида буданд ва он барои онҳо аз олами ғайб буд. Онҳо танҳо ба воситаи хабарҳои паёмбарон ба он имон оварданд ва ба он бовар карданд. Пас, ваъдаи Аллоҳ ба ин ҷаннат, гарчанде ки ғайб аст ва чашм онро надидааст, ҳатман омаданӣ аст ва ҳеҷ шакке дар амалишавии он нест. Аллоҳ ваъдаи худро ҳеҷ гоҳ хилоф намекунад ва он рӯзе хоҳад расид, ки бандагони солеҳ ба он ҷойи ҷовидонӣ ворид шаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло бандагони худро дӯст медорад ва барои онҳо неъматҳои ҷовидонӣ омода кардааст, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.
• Имон ба ғайб — яке аз сифатҳои бандагони солеҳ аст; онҳо ба ваъдаи Аллоҳ бовар мекунанд, ҳатто агар онро набинанд.
• Ваъдаи Аллоҳ ҳатман амалӣ мешавад ва ин ба дили муъмин оромиш ва умед мебахшад, ки ҳеҷ заҳмати дунё беподош намемонад.
• Ин оят одамонро ба сӯи некӯкорӣ ва тоъат ташвиқ мекунад, зеро подоши он ҷаннати ҷовидонӣ аст, ки дар он ҳеҷ ранҷу машаққат нест.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро ба охират ва ҳаёти ҷовидонӣ раҳнамун мекунад ва ӯро аз ғифлати дунё бедор месозад.