Сураи Марьям — Оят 80

1. Маънои калимаҳои оят:

— «نَرِثُهُ»: мерос мебарем, яъне баъд аз нест кардани ӯ молу фарзандашро ба дигарон мерос мегузорем.

— «فَرْدًا»: танҳо, ягона, бе касе ва бе чизе.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки дар дунё ба молу фарзанд ва ҷоҳу манзалат такя мекунанд ва гумон мекунанд, ки ин неъматҳо ҳамеша бо онҳо хоҳанд монд. Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо он чиро, ки ӯ мегӯяд ва ба он фахр мекунад — яъне молу фарзанд ва сарвати ӯро — аз ӯ мерос мебарем ва онҳоро ба дигарон мегузорем. Баъд аз он ки ӯро нест мекунем, ҳамаи он чизҳое, ки дар дунё ба онҳо такя мекард, аз дасташ меравад. Сипас рӯзи қиёмат назди Мо танҳо меояд, бе мол, бе фарзанд ва бе ҳеҷ ёру ёваре. Ҳеҷ чиз аз он неъматҳое, ки дар дунё дошт, ҳамроҳаш нахоҳад буд ва танҳо бо амали худ ҳозир мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ба молу фарзанди дунё дил набандад, зеро ҳамаи инҳо гузаранд ва рӯзе аз даст мераванд.

— Ҳар кас рӯзи қиёмат танҳо ва бе ёру ёвар ҳозир мешавад, пас бояд барои он рӯз амали некӯ омода кунад.

— Ин оят моро ба сӯи адолати Худованд ҳидоят мекунад, ки ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб наметавонад фирор кунад.

— Ва моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои такя ба дунё, ба Худованди ягона такя кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.

— Инчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки неъматҳои дунё имтиҳонанд ва набояд мояи ғурур ва фахр шаванд.