Сураи Марьям — Оят 79

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَلَّا»: калимаи радкунанда аст, ки гуфтаи нодурустро рад мекунад.
• «سَنَكْتُبُ»: аз феъли «навиштан» буда, маънои «мо сабт мекунем» ё «мо нигоҳ медорем»-ро дорад.
• «نَمُدُّ»: аз феъли «кашидан, дароз кардан» буда, дар ин ҷо маънои «зиёд мекунем, афзун месозем»-ро дорад.
• «مَدًّا»: масдари таъкидӣ аст, ки маънои «ба таври фаровон, бисёр зиёд»-ро мерасонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоби қатъӣ ба он кофирест, ки даъвоҳои ботил карда, гумон мекард, ки чизе ба ӯ фоида мерасонад ё касе ӯро аз ҳисобу китоб наҷот медиҳад. Аллоҳ таоло мефармояд, ки ин гуфтаҳо ҳеҷ асосе надоранд ва ҳаргиз чунин нест, ки ӯ тасаввур кардааст. Ҳамаи суханоне, ки ӯ мегӯяд — аз дурӯғу туҳмат ва даъвоҳои беасос — сабт карда мешаванд ва аз байни мо пинҳон нахоҳанд монд. Ҳамон гуфтаҳояш сабаб мешаванд, ки азобу уқубати ӯ дар охират боз ҳам афзун гардад. Яъне, ба ҷои он ки ӯ бо ин суханон ба худ фоидае расонад, баръакс, барои худ азоби бештарро муҳайё мекунад. Ҳар қадар ӯ дар гумроҳӣ ва зиёдаравӣ идома диҳад, ҳамон қадар азоби ӯ низ афзун мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ҳамаи гуфтору кирдори бандагонашро медонад ва сабт мекунад, бинобар ин инсон бояд аз суханони ботил ва даъвоҳои беасос эҳтиёт кунад.
• Инсон набояд гумон кунад, ки метавонад аз ҳисобу китоби Аллоҳ фирор кунад ё бо суханони дурӯғ ба худ манфиате ба даст орад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки гуноҳу зиёдаравӣ на танҳо бахшида намешавад, балки метавонад сабаби афзун шудани азоб гардад.
• Ин оят инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ таоло ташвиқ мекунад, зеро то дами марг имкони ислоҳ вуҷуд дорад.
• Ин оят собит мекунад, ки адлу инсофи Аллоҳ таоло комил аст: ҳар гуфтору кирдор сабт мешавад ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мегирад.
• Ин оят мӯъминонро ба суханони нек ва ростӣ тарғиб мекунад, то ки сабти аъмолашон ба фоидаи онҳо бошад, на ба зарари онҳо.