Сураи Марьям — Оят 81

1. Маънои калимаҳо:

— «واتَّخَذُوا»: гирифтанд, ихтиёр карданд.

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ба ғайр аз Аллоҳ, ҷуз аз Аллоҳ.

— «آلِهَةً»: маъбудҳо, худоҳои сохта.

— «عِزًّا»: иззат, сарварӣ, қувват ва ёрӣ.

1. Тафсири оят:

Мушрикон ва кофирон ба ҷои Аллоҳи ягона маъбудҳои дигарро барои худ интихоб карданд ва онҳоро парастиш мекарданд. Ҳадафи онҳо аз ин кор ин буд, ки ин маъбудҳо барои онҳо сабаби иззату сарварӣ ва қувват шаванд ва дар ҳаёти дунё онҳоро ёрӣ диҳанд ва аз душманон ҳимоя кунанд. Онҳо гумон мекарданд, ки ин бутҳо метавонанд ба онҳо обрӯю эътибор бахшанд ва дар ҳолатҳои душвор дастгирашон бошанд. Аммо ин гумонест барбодрафта, зеро маъбудҳои сохта на метавонанд ба касе фоида расонанд ва на метавонанд зарареро аз касе дур кунанд. Танҳо Аллоҳи таъоло аст, ки ҳақиқатан иззат медиҳад, ёрӣ мекунад ва ҳимоят менамояд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Аллоҳи таъоло сарчашмаи ҳақиқии иззат, қувват ва ёристунанда аст ва ҳеҷ махлуқ наметавонад ин вазифаро иҷро кунад.

— Мусулмон бояд дар ҳамаи корҳои худ танҳо ба Аллоҳ таваккал кунад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад, на аз махлуқот.

— Ин оят моро аз ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ огоҳ мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки ширк на танҳо фоида надорад, балки сабаби зиён ва гумроҳӣ мешавад.

— Ислом дини поки тавҳид аст ва моро ба сӯи ягонагӣ ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад, ки ин сабаби иззати ҳақиқӣ дар дунё ва охират аст.