Сураи Марьям — Оят 85

1. Маънои калимаҳо:

— نَحْشُرُ: ҷамъ мекунем, гирд меоварем.

— الْمُتَّقِينَ: парҳезгорон, онҳое ки аз гуноҳҳо ва нофармониҳо худро нигоҳ медоранд ва амрҳои Худоро иҷро мекунанд.

— وَفْدًا: ҳайати меҳмонони иззатёфта, гурӯҳи омадагон; ҷамъи «вофид» аст, яъне касе ки бо иззату эҳтиром ворид мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят рӯзи қиёматро ба ёд меоварад, он рӯзе ки Худованди Меҳрубон парҳезгоронро аз қабрҳояшон ҷамъ меоварад ва онҳоро бо иззату эҳтиром ба сӯи Худ баранд, мисли ҳайати меҳмонони гиромӣ, ки бо саворӣ ва шукӯҳ ворид мешаванд. Ин гурӯҳ касоне ҳастанд, ки дар дунё фармонҳои Худоро ба ҷо оварданд ва аз манъкардаҳояш дурӣ ҷустанд; аз ин рӯ, дар он рӯз бо сарбаландӣ ва иззат ба сӯи Парвардигори худ равона мешаванд. Дар муқобили ин, кофирон бо шиддат ва беобу ташна ба сӯи оташ ронда мешаванд. Пас, ин оят ба муъминон муждаи некӯ медиҳад, ки саъю талоши онҳо дар дунё беподош намемонад ва дар охират бо эҳтиром пазируфта мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки тақво, яъне парҳезгорӣ ва иҷрои фармонҳои Худо, роҳи расидан ба иззату сарфарозӣ дар охират аст.

— Меҳрубонии Худовандро нишон медиҳад, ки бандагони фармонбардори худро бо иззат ва эҳтиром қабул мекунад.

— Дар дили инсон умед ва рағбат ба некӯкорӣ меафзояд; зеро ҳар амали некӯ дар он рӯз ба подоши бузург табдил меёбад.

— Инсонро ба ислом ва Қуръон наздик мекунад, чунки Қуръон роҳи наҷот ва сарбаландӣ дар ҳар ду ҷаҳонро нишон медиҳад.

— Ваъдаи Худо ҳақ аст ва ҳеҷ гуна саъю кӯшиши некӯ беподош намемонад; ин боиси оромӣ ва устувории дили муъмин мегардад.