Сураи Марьям — Оят 86

1. Маънои калимаҳо:

— «نَسُوقُ»: меронем, ҳай мекунем.

— «الْمُجْرِمِينَ»: гунаҳкорон, яъне кофирон ва бадкорон.

— «وِرْدًا»: ҷамъи «ворид», яъне воридшавандагон; дар ин ҷо маънои ташнагони ташнагӣ, ки гурӯҳ-гурӯҳ ба сӯи об меоянд, аммо об намеёбанд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат Худованд парҳезгоронро бо иззату икром ба сӯи биҳишт ва раҳмати худ мебарад, аммо гунаҳкорон ва кофиронро бо шиддат ва хорӣ ба сӯи ҷаҳаннам меронад. Онҳо пиёда, ташна ва хаста ҳал мешаванд ва ҳеҷ паноҳгоҳе надоранд. Ин оят нишон медиҳад, ки сарнавишти некону бадкорон дар охират комилан фарқ мекунад: некон бо раҳмат ва бадкорон бо азоб рӯ ба рӯ мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба парҳезгорӣ ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад, то ки дар охират аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.

— Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

— Дар ёд доштани рӯзи қиёмат ва сарнавишти гунаҳкорон моро аз гуноҳ бозмедорад ва ба сӯи тоат ва ибодат мекашад.

— Ин оят умед мебахшад, ки бо тавба ва амали солеҳ метавонем аз азоби ҷаҳаннам наҷот ёбем ва ба биҳишт ворид шавем.