Sura Marjam — Werset 96

Znaczenie słów:

• wuddan (وُدًّا) – miłość, życzliwość, sympatia, która obejmuje serca ludzi.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten werset niesie ze sobą piękną nowinę dla wszystkich wierzących. Bóg – Miłosierny – zapewnia, że ci, którzy uwierzyli w Niego szczerze, uznali Jego jedyność i poszli za Jego posłańcami, a następnie potwierdzili swoją wiarę dobrymi uczynkami zgodnymi z Jego prawem, otrzymają od Niego szczególny dar. Tym darem jest miłość i życzliwość, którą Bóg zaszczepi w sercach swoich sług względem nich.

Oznacza to, że Bóg obdarzy ich swoją miłością, a także sprawi, że ludzie – zarówno wierzący, jak i inni – będą ich darzyć sympatią i szacunkiem. Jest to obietnica Boża, która nieuchronnie się spełni, ponieważ Bóg nie łamie swoich obietnic. Miłość ta nie jest jedynie uczuciem, ale realnym oddziaływaniem Boga na serca ludzi, którzy – nawet jeśli nie znają tych wierzących osobiście – odczuwają do nich przychylność i uznanie.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Wiara i dobre uczynki są nierozłączne – sama deklaracja wiary nie wystarczy; musi jej towarzyszyć działanie zgodne z wolą Boga. To połączenie czyni człowieka godnym Bożej łaski.
2. Miłość Boża i ludzka są ze sobą powiązane – kto zyskuje miłość Boga, ten zyskuje także sympatię ludzi. To dowód na to, że Bóg wynagradza swoich wiernych sług już w tym życiu, nie tylko w życiu ostatecznym.
3. Nadzieja dla wierzących – werset ten daje pocieszenie i otuchę tym, którzy czują się samotni lub odrzuceni przez społeczeństwo. Bóg obiecuje, że On sam zadba o ich pozycję w sercach ludzi.
4. Zachęta do wytrwałości – skoro Bóg obiecuje miłość tym, którzy wierzą i czynią dobro, to wierzący powinien nieustannie dążyć do doskonalenia swojej wiary i uczynków, wiedząc, że jego trud nie pójdzie na marne.
5. Piękno islamu – islam nie jest religią izolacji, ale wspólnoty. Wierzący nie są pozostawieni sami sobie; Bóg troszczy się o ich relacje z innymi ludźmi, czyniąc ich kochanymi i szanowanymi.