سورت بقره — آیت 171

د کلمو معناوې:

• يَنْعِقُ: د شپون هغه چغه او غږ چې ګډو ته یې کوي.
• دُعَاءً وَنِدَاءً: یوازې د غږ او اواز اورېدل، نه د خبرو پوهېدل.
• صُمٌّ: کڼوالی، د حق د اورېدو نه انکار.
• بُكْمٌ: ګونګوالی، د حق د ویلو نه ناتواني.
• عُمْيٌ: ړوندوالی، د حق د لیدلو نه سترګې پټول.

تفسیر:

الله تعالیٰ د کافرانو مثال د هغه شپون سره ورکوي چې ګډو ته په لوړ غږ چغې وهي، خو هغه ګډې یوازې د غږ اواز اوري او د هغه د خبرو معنا نه پوهېږي. همداسې کافران دي: کله چې نبي کریم ﷺ دوی ته د حق او هدایت بلنه ورکوي، دوی یوازې د غږ غږ اوري، خو په زړه او عقل یې نه پوهېږي او له هغه نه ګټه نه اخلي. دوی په حقیقت کې کڼ دي، ځکه د حق د اورېدو نه تېښته کوي؛ ګونګیان دي، ځکه د حق د ویلو او اقرار کولو توان نه لري؛ او ړانده دي، ځکه د الله د نښو او براهینو د لیدلو نه سترګې پټوي. له همدې امله دوی له عقل نه کار نه اخلي او د هدایت د منلو توفیق نه لري.

فايدې:

1. دا آیت مونږ ته د نعمت عقل ارزښت ښیي، چې انسان باید له عقل نه د حق د پېژندلو لپاره کار واخلي، نه د تقلید او ناپوهۍ لپاره.
2. مونږ ته دا درس راکوي چې د قرآن او د نبي کریم ﷺ د دعوت منل د نجات او بریالیتوب لامل دی، او له هغه نه مخ اړول د خسارې سبب دی.
3. دا آیت مونږ ته د شکر ښيي چې الله تعالیٰ مونږ ته غوږ، سترګې او عقل راکړي دي، نو باید له دې نعمتونو د حق د پېژندلو او د هغه د خپرولو لپاره ګټه واخلو.