Surja El-Bekare — Ajet 58

Kuptimet e fjalëve:

• El-Karjeh (الْقَرْيَةَ): Qyteti i Bejtul-Makdisit (Jerusalemit).
• Ragheden (رَغَدًا): Hani lirisht e me bollëk, pa kufizim.
• Suxheden (سُجَّدًا): Të përulur, të nënshtruar ndaj Allahut (sipas disa komentuesve: duke u përkulur e me përulësi).
• Hittah (حِطَّةٌ): Kërkim faljeje, domethënë: "O Zot, hiqna e falna mëkatet tona".

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i kujton bijtë e Izraelit për një mirësi të Tij ndaj tyre, kur pasi u shpëtuan nga robëria dhe u kthyen nga shkretëtira (Tihu), u tha atyre: "Hyni në këtë qytet (Bejtul-Makdis) dhe hani nga të mirat e tij kudo të dëshironi, lirisht e me bollëk, pa kufizime. Por, kur të hyni në portën e qytetit, hyni të përulur e të nënshtruar ndaj Allahut, duke u përkulur me respekt, dhe thoni: 'O Zot, na i fal mëkatet tona!' – Atëherë Ne do t'jua falim gabimet tuaja dhe do t'i mbulojmë ato. Dhe atyre që bëjnë vepra të mira, Ne do t'u shtojmë shpërblimin dhe dhuntitë nga mirësia Jonë."

Ajeti tregon se Allahu u dha bijve të Izraelit një mundësi të madhe për falje dhe mëshirë, por ata nuk e respektuan urdhrin dhe e ndryshuan fjalën që u ishte urdhëruar, duke treguar mosbindje ndaj urdhrit të Zotit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Rëndësia e përulësisë ndaj Allahut: Nënshtrimi dhe përulja para Zotit janë çelësi i pranimit të lutjeve dhe i faljes së mëkateve.
2. Lutja për falje (istigfar): Kërkimi i faljes nga Allahu me sinqeritet është shkak për heqjen e mëkateve dhe pastrimin e shpirtit.
3. Mirësia e Allahut ndaj robërve: Allahu i fton robërit e Tij në falje dhe mëshirë, dhe i premton shpërblim të madh atyre që bëjnë mirë.
4. Shpërblimi i shtuar për punëmirët: Allahu nuk i kufizon dhuntitë e Tij vetëm në faljen e mëkateve, por u shton shpërblimin atyre që bëjnë vepra të mira – kjo tregon bujarinë e pafund të Allahut.
5. Kujtimi i dhuntive të Allahut: Kujtimi i mirësive të Zotit i shtyn njerëzit drejt mirënjohjes dhe bindjes, dhe i largon nga mosmirënjohja.