Сураи Аль-Бакара — Оят 75

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَفَتَطْمَعُونَ — оё умедворед? оё умед мебандед?
• يُؤْمِنُوا لَكُمْ — ба шумо имон оваранд, яъне шуморо тасдиқ кунанд ва ба даъвати шумо гӯш диҳанд.
• فَرِيقٌ — гурӯҳе, тоифае.
• يُحَرِّفُونَهُ — онро таҳриф мекунанд, яъне калимаҳо ё маъноҳои онро дигаргун месозанд.
• عَقَلُوهُ — онро фаҳмиданд, дарк карданд.
• وَهُمْ يَعْلَمُونَ — дар ҳоле ки онҳо медонанд (ки кори нодуруст мекунанд).

1. Тафсири оят:

Эй мӯъминон, оё шумо баъд аз он ки ҳақиқати ҳоли яҳудиён ва саркашии онҳоро донистед, боз умед мебандед, ки онҳо ба даъвати шумо имон оваранд ва аз шумо пайравӣ кунанд? Ҳол он ки гурӯҳе аз донишмандон ва бузургони онҳо каломи Худоро — яъне Тавротро — мешуниданд, сипас онро пас аз он ки маънояшро фаҳмида ва дарк карда буданд, таҳриф мекарданд: калимаҳояшро дигаргун месохтанд ё маънои онро аз ҷои аслиаш гардонда, ба маънои нодуруст тафсир мекарданд. Онҳо ин корро бо огоҳӣ ва донистаи он ки дурӯғ мегӯянд ва каломи Парвардигорро таҳриф мекунанд, анҷом медоданд. Масалан, онҳо сифатҳои Паёмбар (с) — ро, ки дар Таврот зикр шуда буд, тағйир доданд, то ки ӯро шинохта натавонанд ва ба ӯ имон наоваранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мӯъминон меомӯзад, ки воқеияти ҳоли касонеро, ки бо ҳасад ва саркашӣ бо ҳақ муқобилат мекунанд, бидонанд ва ба имон овардани онҳо дили худро хуш накунанд.
• Ҳақиқати таҳриф ва дигаргунсозии каломи Худо нишон медиҳад, ки ин амал аз ҷумлаи гуноҳҳои бузург аст ва касе ки огоҳона каломи Худоро таҳриф мекунад, дар назди Худо ҷавобгар хоҳад буд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки илм ва дониш танҳо барои худ ба худи одам фоида намерасонад, балки бояд бо амали нек ва ростқавлӣ ҳамроҳ бошад; зеро донистани ҳақ ва пинҳон кардани он сабаби ҳалокат мегардад.
• Ин оят ба мӯъминон умед ва сабр меомӯзад, ки дар роҳи даъват устувор бошанд ва аз саркашии мухолифон дилшикаста нашаванд.
• Қуръони Карим моро ба тафаккур ва дарки ҳақиқат даъват мекунад ва мефаҳмонад, ки роҳи наҷот дар пайравӣ аз каломи Худо ва амонатдорӣ дар он аст.