Сураи Аль-Бакара — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُخَادِعُونَ: фиреби дурӯғин нишон додан, яъне изҳори имон кардан ва дар ботин кофир мондан.
• وَمَا يَشْعُرُونَ: ва намедонанд, намефаҳманд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мунофиқон аст, ки бо нишон додани имон дар зоҳир ва пинҳон кардани куфр дар ботин гумон мекунанд, ки Худоро ва мӯъминонро фиреб медиҳанд. Онҳо гумон мекунанд, ки бо ин рафтори дуруғин метавонанд Худоро ва бандагони Ӯро гумроҳ кунанд. Аммо дар ҳақиқат онҳо касеро фиреб намедиҳанд, балки худи худро фиреб медиҳанд, зеро оқибати ин фиреб ба худи онҳо бармегардад. Худованд аз ҳамаи сирру асрор огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ сифатҳо ва аҳволи мунофиқонро ба мӯъминон ошкор кардааст. Онҳо аз сабаби ҷаҳолат ва фасоди дилҳояшон намефаҳманд, ки фиреби онҳо ба худи онҳо зарар мерасонад ва онҳо инро ҳис намекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд аз ҳамаи ниятҳо ва асрори дилҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.
• Мунофиқӣ ва дуруғӣ дар имон ҳеҷ гуна фоида намеорад, балки зарари он ба худи инсон бармегардад.
• Инсон бояд самимона ва бо дили пок ба Худо имон оварад, на танҳо бо забон.
• Худованд сифатҳои мунофиқонро ба мӯъминон ошкор мекунад, то онҳо эҳтиёткор бошанд.
• Ҷаҳолат ва фасоди дил сабаби он мешавад, ки инсон ҳақиқатро нафаҳмад ва зарари амали бади худро ҳис накунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сӯи самимият ва ростқавлӣ дар имон рӯй орем ва аз дуруғу мунофиқӣ дурӣ ҷӯем, зеро Худованд одил аст ва ҳар амалро ҷазо ё мукофот медиҳад.