Сураи Аль-Бакара — Оят 10

1. Маънои калимаҳои оят:

— «مَرَضٌ» (мараз): беморӣ, ки дар ин ҷо маънои маҷозӣ дорад — шак ва дуруӣ (нифоқ) дар дил.

— «فَزَادَهُمُ» (фа зодаҳуму): пас афзуду зиёд кард барояшон.

— «عَذَابٌ أَلِيمٌ» (азобун алим): азоби дардовар ва сахт.

— «يَكْذِبُونَ» (якзибун): дурӯғ мегуфтанд.

1. Тафсири оят:

Дар дилҳои мунофиқон беморӣ ва фасод ҷой гирифтааст — яъне шак ва дуруӣ. Ин бемории дилӣ онҳоро ба гуноҳҳо кашид, ки сабаби ҷазои Худо гардид. Пас Худованд бар шакки онҳо шакки дигар афзуд, зеро ҷазо аз ҷинси амал аст: ҳар қадар онҳо дар дурӯғ ва дуруӣ идома доданд, ҳамон қадар дилҳояшон аз ҳақ дуртар шуд. Ва барояшон азобе дардовар омода аст дар қаъри ҷаҳаннам, ба сабаби он ки ба Худо ва ба мардум дурӯғ мегуфтанд ва паёмбари Худоро (с) дурӯғ мебароварданд ва он чиро, ки ӯ оварда буд, инкор мекарданд. Ин азоби дардовар натиҷаи амалҳои худи онҳост ва адолати Худовандро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бемории дил — шак ва дуруӣ — хеле хатарнок аст ва метавонад одамро ба ҳалокат барад.

— Худованд одил аст: ҳар кас роҳи дурӯғ ва дуруиро интихоб кунад, ба ҳамон роҳ фурӯтар меравад ва аз раҳмати Худо дур мешавад.

— Ин оят моро ба сӯи ростқавлӣ ва покии дил даъват мекунад, то ки аз азоби дардовар наҷот ёбем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва оятҳои он моро ба андеша водор мекунанд, то ки амалҳои худро ислоҳ кунем ва ба Худо ва паёмбараш боварӣ дошта бошем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ростқавлӣ, покии дил ва некӣ ба мардум аст, ва ҳар кас ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ва саодати ҷовидонӣ мерасад.