سورت طه — آیت 106

د معاني کلمو:

• قَاعًا: همواره ځمکه، هغه ځمکه چې هېڅ لوړوالی او ټيټوالی نه لري.
• صَفْصَفًا: ډېره هوارې او نرمه ځمکه چې هېڅ بوټی او نبات پکې نه وي.

د آیت تفسیر:

د قیامت په ورځ به الله تعالی د غرونو امر وکړي چې له خپلو ځایونو ووځي او لکه د وړیو په شان به الوتونکي شي، بیا به هغه ځمکه پاتې شي چې ډېره هواره او نرمه وي، نه په کې لوړوالی وي او نه ټيټوالی، نه په کې غرونه وي او نه ډنډونه، نه په کې کورونه وي او نه بوټي او نباتات. دا ځمکه به دومره هواره او سطحه وي چې کتونکی به نه شي کولای په کې هېڅ ځوړ او لوړوالی وویني. دا د الله تعالی د قدرت څرګندونه ده چې هغه څه چې یې پیدا کړي، بیا یې په یوه ړنګه سره له منځه وړي او ځمکه به دومره هواره کړي چې د انسانانو لپاره به د حساب کتاب د ورځې صحنه وي.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• د الله تعالی قدرت ډېر لوی دی؛ هغه د غرونو په څېر قوي شیان په اسانۍ سره له منځه وړي او ځمکه هواره کوي.
• دا آیت مونږ ته د قیامت د ورځې د راتګ یادونه کوي او مونږ ته دا پوهاوی راکوي چې د دنیا ژوند لنډ او فاني دی، نو باید د آخرت لپاره چمتو شو.
• د الله تعالی د وعدې او وعید په اړه باور پیاوړی کوي چې هغه به خامخا خپلې ژمنې پوره کړي او د حساب کتاب ورځ به راشي.
• دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې د دنیا پر سينګار او ښکلا مه ویاړو، ځکه چې دا ټول به یوه ورځ له منځه لاړ شي او یوازې الله تعالی به پاتې وي.