Сураи Та Ха — Оят 106

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «فَيَذَرُهَا»: пас онро тарк мекунад, яъне заминро бо ҳамворӣ ва холӣ мондан мегузорад.

— «قَاعًا»: замини ҳамвору паҳн, ки дар он барҷастагӣ ва пастӣ дида намешавад.

— «صَفْصَفًا»: замини ҳамвору суфта, ки дар он гиёҳ ва нишонае намондааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба ҳолати замин дар рӯзи қиёмат ишора мекунад, ки кӯҳҳо аз ҷои худ кӯчонида мешаванд ва замин ба куллӣ дигаргун мегардад. Пас аз он ки кӯҳҳо решакан ва пароканда мешаванд, замин ба шакле мемонад, ки ҳеҷ кӯҳ, бино ва гиёҳе дар он боқӣ намемонад. Замин ҳамвору паҳн мешавад, ба гунае ки на барҷастагӣ дорад ва на пастӣ, на нишонаи ободонӣ ва на растаниҳо. Ин ҳолат нишонаи бузургии қудрати Парвардигор ва оғози марҳилаи нави ҳисобу китоб аст, ки ҳамаи одамон барои ҷавобгарӣ дар он ҳозир мешаванд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунё ва он чи дар он аст, ҳамагӣ гузаро ва фонияст; бинобар ин дили худро ба он набандад.

— Қудрати Худовандро нишон медиҳад, ки метавонад кӯҳҳои бузургро нест ва заминро ҳамвор гардонад; ин боиси афзун шудани имон ва тавозуъ дар баробари Ӯ мешавад.

— Оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб меорад, ки ин ба инсон кӯмак мекунад, то дар зиндагӣ некӣ кунад ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд.

— Ин гуна оятҳо дилро ба сӯи охират моил месозанд ва муҳаббати дунёро дар дил кам мекунанд, ки ин барои саодати ҷовидонӣ муҳим аст.