سوره طه — آیه 12

معانی کلمات:

• فَاخْلَعْ: بیرون آور و درآور.
• نَعْلَیْکَ: دو کفش تو.
• الْوَادِ الْمُقَدَّسِ: سرزمینی که پاک و مبارک گردانیده شده است.
• طُوًی: نام همان وادی مقدس است (وادی طور سینا).

تفسیر آیه:

هنگامی که موسی علیه السلام به سوی آتش رفت و به آن نزدیک شد، از جانب خداوند متعال ندا رسید که: ای موسی! همانا من پروردگار تو هستم. پس دو کفش خود را از پا درآور، زیرا تو اکنون در وادی مقدس «طوی» هستی که خداوند آن را پاک و مبارک گردانیده است. این دستور برای آن بود که موسی با آمادگی کامل و به دور از هرگونه آلودگی و تعلقات دنیوی، برای مناجات با پروردگارش مهیا شود. همچنین گفته شده که کفشهای او از پوست حیوان مردهای بود، و خلع آنها نشانهای از ادب و احترام در برابر قداست آن مکان و آمادگی برای دریافت وحی الهی بود. موسی نیز فرمان پروردگار را اطاعت کرد و کفشهایش را درآورد و آنها را پشت سر نهاد.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که خداوند با بندگان برگزیدهاش با مهربانی و لطف سخن میگوید و خود را به آنان معرفی میکند تا آرامش یابند.
• ادب در برابر خداوند و مکانهای مقدس، از نشانههای ایمان و بندگی است؛ همانگونه که موسی علیه السلام با خلع نعلین، ادب حضور در پیشگاه الهی را به جا آورد.
• پاکیزگی ظاهر و باطن، شرط آمادگی برای مناجات با پروردگار است و انسان باید خود را از هر چه که او را از یاد خدا باز میدارد، رها سازد.
• این آیه ما را به اهمیت توجه به قداست اماکن و زمانهای ویژه دعوت میکند و میآموزد که در چنین مواقعی با خشوع و احترام بیشتری به عبادت بپردازیم.