Сураи Та Ха — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «أَتَوَكَّأُ»: такя мекунам, вазни худро мегузорам.

— «أَهُشُّ»: мезанам, меафшонам (шохсораҳоро).

— «مَآرِبُ»: ҳоҷатҳо, манфиатҳо, ниёзҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло аз забони Мӯсо (алайҳис-салом) хабар медиҳад, ки вай дар ҷавоби саволи Парвардигор гуфт: ин асоест, ки ман ба он такя мекунам ҳангоми роҳ рафтан ва бархестан, ва бо он шохсораҳои дарахтро меафшонам, то баргҳояш биафтад ва гӯсфандони ман аз он бичаранд, ва барои ман дар ин асо манфиатҳои дигаре низ ҳаст, монанди истифода аз он дар сафар ва дигар корҳои зарурӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон метавонад дар ҷавоби саволҳо бо ростӣ ва равшанӣ сухан гӯяд ва он чиро, ки дар ихтиёраш аст, ба таври возеҳ баён кунад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки кор ва касби ҳалол, монанди чӯпонигарӣ, дар назди Аллоҳ арзиш дорад ва паёмбарон низ ба корҳои ҳалол машғул будаанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба воситаҳои оддӣ ва имконоти мавҷуда қаноат кунем ва аз онҳо ба таври дуруст истифода барем.

— Инчунин, ин оят ёдовар мешавад, ки ҳар як неъмати хурд ҳам аз ҷониби Аллоҳ аст ва бояд барои он шукргузор бошем.

— Ва оят моро водор мекунад, ки ба хайру некӣ ва кӯмак ба дигарон, монанди таъмини ғизои ҳайвонот, таваҷҷуҳ дошта бошем, зеро ин амалҳо дар назди Аллоҳ писандидаанд.