سوره طه — آیه 34

معانی کلمات:

• نَذْکُرَکَ: تو را یاد کنیم، ذکر تو گوییم.
• کَثِیرًا: بسیار، فراوان.

تفسیر آیه:

حضرت موسیٰ علیه السلام در مناجات با پروردگار خود، درخواستهای متعددی را مطرح میکند و از جمله میگوید: «پروردگارا! ما تو را بسیار یاد کنیم و ذکرت را فراوان بر زبان آوریم.» این ذکر، شامل تسبیح (به پاکی یاد کردن)، تحمید (ستایش)، و یادآوری نعمتها و قدرت توست. مقصود از این درخواست، آن است که آنان را یاری دهی تا در تمام امور زندگی، از یاد تو غافل نباشند و با ذکر فراوان، دلهایشان به تو پیوند خورده و در مسیر رسالت و بندگی، استقامت ورزند. این جمله در ادامه دعای پیشین است که موسی علیه السلام برای گشایش سینه، آسانی کار، و روانی زبان، و نیز همراهی برادرش هارون به عنوان وزیر و یاور، از خداوند درخواست کرد و هدف نهایی از همه اینها را، تسبیح و ذکر فراوان خداوند بیان نمود.

فواید و پیامهای آیه:

• ذکر خداوند، هدف و ثمرهی همهی تلاشها و درخواستهای انسان مؤمن است؛ چرا که یاد خدا، مایهی آرامش دلها و روشنایی راه است.
• مؤمن باید در همهی حالات، حتی هنگام درخواست حاجت از خدا، به یاد او باشد و غایت کار خود را تقرب به او قرار دهد.
• همراهی و همکاری در مسیر دین، زمینهساز تداوم ذکر و عبادت خداوند است؛ چنانکه موسی علیه السلام برای رسیدن به این هدف، درخواست همراهی برادرش را نمود.
• ذکر کثیر، نشانهی محبت و شناخت عمیق انسان از پروردگار است و موجب افزایش ایمان و نزدیکی به خداوند متعال میشود.