Сураи Та Ха — Оят 64

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَأَجْمِعُوا: пас, ҷамъ кунед ва устувор созед.
• كَيْدَكُمْ: макру ҳилаи худро.
• صَفًّا: сафкашида, дар як саф.
• أَفْلَحَ: комёб шуд, наҷот ёфт, ба мурод расид.
• اسْتَعْلَى: бартарӣ ёфт, ғолиб шуд.

1. Тафсири оят:

Худованд аз забони ҷодугарон ва фиръавниён нақл мекунад, ки онҳо ба якдигар гуфтанд: макру ҳилаи худро дар муқобили Мӯсо (а) ва Ҳорун (а) ҷамъ кунед ва дар он ихтилоф накунед, то ки кори шумо пароканда нашавад. Сипас ҳамагон якҷоя ва сафкашида биёед, то ки шумо дар дили мардум ҳайбат ва таъсири бештар дошта бошед. Он гоҳ ҳар он чи дар даст доред, якбора биафканед, то ки чашмҳоро хира кунед ва бар Мӯсо ғолиб оед. Ва дар он рӯз ҳар ки бар рақиби худ бартарӣ ёбад ва ӯро мағлуб кунад, ба муроди худ мерасад ва комёб мешавад. Ин суханон на танҳо дастури амалӣ барои ҷодугарон буд, балки нишонаи ғурур ва худписандии онҳо низ буд, ки гумон мекарданд ҳақиқат дар дасти онҳост ва ғалаба аз они онҳо хоҳад буд.

1. Фоидаҳо ва ибратҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳарчанд душманон муттаҳид шаванд ва ҳилаву макр кунанд ҳам, ниҳоят ғолиб мешавад.
• Мусулмон бояд дар роҳи ҳақ устувор бошад ва аз касрати душман натарсад, зеро пирӯзӣ аз ҷониби Худост.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои такя ба макру найранг, ба ростӣ ва тавҳид такя кунем, ки ин роҳи наҷот ва комёбӣ аст.
• Ҳамчунин дарс медиҳад, ки иттифоқ ва якҷоягӣ дар роҳи ботил метавонад муваққатан таъсир кунад, аммо анҷоми он нокомӣ аст; вале иттифоқ дар роҳи ҳақ ба комёбӣ ва саодат мерасонад.
• Ин оят дили мӯъминро қавӣ месозад, ки ҳарчанд душманон бисёр ва муттаҳид бошанд, агар ӯ бо Худо бошад, Худо ӯро ёрӣ мекунад ва бартарӣ мебахшад.