Сураи Та Ха — Оят 63

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «السَّاحِرَانِ»: ду ҷодугар — яъне Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом).

— «بِطَرِيقَتِكُمُ الْمُثْلَىٰ»: «тариқат» — роҳу равиш ва ойини шумо; «мусло» — беҳтарин ва бартарин. Яъне: беҳтарин роҳу ойини шумо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ҷодугарон дар бораи кору ҳоли Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) оҳиста байни худ суҳбат карданд, ба якдигар гуфтанд: «Ин ду нафар — Мӯсо ва Ҳорун — ҷодугаранд ва мехоҳанд бо ҷодуи худ шуморо аз замини Миср берун кунанд ва роҳу ойини беҳтарини шуморо, ки бар он ҳастед, аз байн бибаранд».

Онҳо ин суханонро барои он мегуфтанд, ки мардуми Мисрро аз Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) битарсонанд ва онҳоро дар дили мардум хор созанд, то ки касе ба онҳо имон наёварад. Ҳамин тавр, онҳо ҳақиқатро пӯшида, паёмбари Худоро ба ҷодугарӣ таҳаммат мезаданд ва мардумро аз роҳи рост бозмедоштанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ҳақ ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки паёмбарон ва даъваткунандагони роҳи Худоро ба бадномӣ гирифтор кунанд ва мардумро аз онҳо дур созанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки ҳақиқат ҳарчанд ба бадномӣ гирифтор шавад ҳам, оқибат пирӯз мешавад ва ботил мағлуб мегардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба суханони беасос ва таҳамматҳои душманони ислом гӯш надиҳем ва ба роҳи рост устувор бимонанд.

— Ҳамчунин дарс медиҳад, ки ваҳдату иттифоқ дар байни аҳли ҳақ зарур аст, то ки душманон натавонанд дар байни онҳо ихтилоф андозанд ва онҳоро заиф созанд.

— Ва оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки неъмати бузурги ҳидоят ва роҳи ростро қадр донем ва онро бо ҳеҷ чиз иваз накунем.