سوره طه — آیه 96

معانی کلمات:

• «بَصُرْتُ»: آگاه شدم و دیدم.
• «قَبَضْتُ»: گرفتم، برداشتم.
• «قَبْضَةً»: یک مشت، به اندازه کف دست.
• «أَثَرِ الرَّسُولِ»: اثر و جای پای فرستاده (فرشته وحی، جبرئیل).
• «نَبَذْتُهَا»: آن را انداختم و افکندم.
• «سَوَّلَتْ»: زینت داد و نیکو جلوه داد.

تفسیر آیه:

سامری در پاسخ به سرزنش و پرسش موسی علیه السلام گفت: من چیزی را دیدم که آنان ندیدند؛ من جبرئیل را دیدم که بر اسبی سوار بود و از جای پای او خاک برگرفتم و آن مشت خاک را بر پیکر گوساله افکندم. به این سبب، آن گوساله بیجان به گوسالهای با صدای گاو تبدیل شد و خوار کرد. سپس سامری اعتراف کرد که این کار زشت و گمراهکننده را نفسِ امّاره و وسوسهگرش برای او آراسته و زیبا جلوه داده بود، و او فریب خورد و این عمل ناپسند را انجام داد.

فواید و پیامهای آیه:

• انسان باید از وسوسههای نفسانی و آراسته شدن گناه در نظر او برحذر باشد، زیرا نفس امّاره میتواند کارهای باطل را زیبا و حق را پنهان کند.
• گمراهی و فتنهانگیزی ممکن است با ظاهری فریبنده آغاز شود، اما سرانجام آن رسوایی و پشیمانی است.
• پیروی از علم و یقین، و پرهیز از ظن و گمان، انسان را از انحرافات بزرگ حفظ میکند.
• اعتراف به خطا و بیان حقیقت، هرچند تلخ باشد، نشانه صداقت و زمینهساز توبه و بازگشت به سوی خداست.