Surat Al-Anbiya — Ayat 41

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• اسْتُهْزِئَ (istuhzi'a): dipoyoki, digeguyu, dianggep entheng.
• رُسُلٍ (rusulin): para utusan (para nabi lan rasul).
• حَاقَ (ḥāqa): tumiba, nempuh, ngubengi nganti ora bisa uwal.
• سَخِرُوا (sakhirū): padha moyoki, padha ngece.
• مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ (mā kānū bihī yastahzi'ūn): apa kang biyen padha dienggo moyoki, yaiku siksa kang padha diwedeni.

1. Tafsir ayat:

Dhuh Rasul, yen wong-wong kafir padha moyoki panjenengan, aja kaget lan aja susah. Wis mesthi mengkono uga tumrap para rasul sadurunge panjenengan. Para nabi lan rasul ing jaman biyen uga padha dipoyoki lan digeguyu dening umate dhewe-dhewe. Nanging ing pungkasane, siksa kang biyen padha diwedeni lan dienggo bahan geguyon dening wong-wong kafir iku mau, banjur tumiba nyata nempuh awake dhewe. Ora ana siji-sijia kang bisa nylametake saka siksa mau. Dadi, apa kang dialami dening panjenengan iku dudu bab anyar, nanging wis dadi lakune para rasul sadurunge. Sing padha moyoki bakal nampa piwales kang setimpal karo apa kang padha lakoni.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki menehi panglipur lan pangarep-arep marang saben wong kang ngadhepi cemoohan amarga saka iman lan kebecikan. Ora perlu wedi utawa rumangsa dhewekan, amarga para rasul sadurunge uga ngalami bab kang padha.
• Ayat iki mulangake supaya sabar lan tabah. Sabar iku dudu tandha kekalahan, nanging dalan kanggo menang ing pungkasan.
• Ayat iki nuduhake yen kabeh tumindak ala, kalebu moyoki marang wong kang bener, mesthi bakal ana piwalese. Mula aja sok ngece utawa moyoki wong liya, amarga bisa dadi sebabe awake dhewe nemu cilaka.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah percaya marang janjine Allah. Yen saiki katon wong ala kaya-kaya menang, nanging ing tembe mesthi ana wektu kanggo piwales.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an tansah menehi panglipur, tuntunan, lan pangarep-arep marang saben wong kang maca lan nglakoni kanthi tenanan.