سورت انبياء — آیت 41

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• اسْتُهْزِئَ: مسخره شوی و، ملنډې ورسره شوې دي.
• فَحَاقَ: راګېر شو، چاپېره شو، نازل شو.
• سَخِرُوا: مسخره یې کړه، ملنډې یې وکړې.

تفسیر:

الله تعالیٰ خپل پیغمبر حضرت محمد صلی الله علیه وسلم ته تسلیت ورکوي او وايي: ای رسوله! که ستا قوم تا مسخره کوي، نو ته په دې کې یوازې نه یې او دا ستا لپاره نوی کار نه دی. یقیناً له تا مخکې هم ډېرو پیغمبرانو ته د خپلو قومونو له خوا مسخره او ملنډې وشوې. خو پایله یې دا شوه چې هغه عذاب چې پیغمبرانو یې خپلو قومونو ته ورڅخه وېرول، په هغو کسانو راګېر شو او چاپېره شو چې مسخره کول یې. هغوی چې د عذاب خبره به یې مسخره او ملنډې کولې، هماغه عذاب پرې نازل شو او هغوی یې ونیول. دا د الله تعالیٰ سنت ده چې څوک د هغه د پیغمبرانو مسخره کوي، هغه به په خپل عذاب کې ونیسي.

فايدې:

1. دا چې پیغمبرانو ته مسخره کول نوی کار نه دی، بلکې د ټولو پیغمبرانو سره دا معامله شوې ده، نو دا د پیغمبر د صدق دلیل دی، ځکه چې که هغه په حق نه وای، نو دښمنان به یې دومره په غوسه نه شوي وای.
2. په دې کې د مومنانو لپاره تسلیت او ډاډ دی چې د دښمنانو مسخره کول باید دوی خفه نه کړي، ځکه چې بری بالاخره د حق او د هغه د پیروانو وي.
3. دا چې د الله تعالیٰ عذاب ځنډېدل د هغه د رحمت له امله دي، خو کله چې راشي، نو هیڅ څوک یې نشي مخنیوی کولای، او مسخره کوونکي به په خپله مسخره کې ونیول شي.
4. دا چې مسخره کول او ملنډې وهل د کفر او سرکشۍ نښه ده، او له دې کاره باید ډډه وشي، ځکه چې عاقبت یې بد دی.