Аль-Анбия сүресі — Аят 41

1. Сөздердің мағынасы:

• اسْتُهْزِئَ — келеке етілді, мазақ қылынды.
• حَاقَ — қоршап алды, міндетті түрде келді, басына түсті.
• سَخِرُوا — келеке етті, мазақтады.
• يَسْتَهْزِئُونَ — келеке етіп, мазақ қылып жүрген еді.

1. Аяттың тәпсірі:

Уа, Мұхаммед (с.а.с.)! Сенің қауымың сені келеке етіп жатса, бұл сенің ғана басыңа түскен жағдай емес. Сенен бұрын да Аллаһтың елшілері өз қауымдары тарапынан келеке мен мазаққа ұшыраған. Бірақ сол пайғамбарлар сабыр етіп, Аллаһтың уәдесіне сенім артты. Ал келеке еткендерге келетін болсақ, олар мазақтап, мұқаған ақиқаттың өзі — яғни азап — оларды міндетті түрде қоршап алды. Олар дүниеде пайғамбарларды «азап келеді» деп ескерткенде күліп-мұқаған еді, ақыры сол азап олардың басына келді. Бұл — Аллаһтың әділ үкімінің өзгермейтіндігінің дәлелі: кім пайғамбарларды келеке етсе, оның ақыбеті сол келеке еткен нәрсесінің өзімен бетпе-бет келу.

1. Аяттан алынатын пайдалар:

• Бұл аят Пайғамбарымызға (с.а.с.) жұбаныш береді: қарсылық пен келеке жаңа нәрсе емес, бұрынғы пайғамбарлар да осындай сынақтан өткен. Бұл — иман жолындағы қиындықтардың табиғи екенін көрсетеді.
• Келеке етушілер ешқашан жазасыз қалмайды. Аллаһтың әділеті міндетті түрде орындалады, тек уақытын Аллаһ біледі.
• Сабыр ету — пайғамбарлардың ортақ қасиеті. Біз де қиындыққа тап болғанда сабыр етіп, Аллаһқа сенім артуымыз керек.
• Ақиқатты мойындамай келеке еткен адамның ақыры өкінішке ұласады. Сондықтан әркім өз сөзі мен әрекетіне мұқият болуы тиіс.
• Бұл аят бізді Исламға деген сүйіспеншілікке шақырады: қиындыққа қарамастан, иман жолы — ең тура жол, ал Аллаһтың уәдесі — ең шынайы уәде.