Сураи Аль-Анбия — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

• التَّمَاثِيلُ: ҳайкалҳо, суратҳои сохташуда, ки барои парастиш тайёр карда буданд.
• عَاكِفُونَ: мондагонанд, доимо дар назди онҳо истода, ба онҳо часпидаанд ва ибодат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд достони Иброҳим (алайҳис-салом)-ро баён мекунад, ки ӯ ба падараш ва қавми худ гуфт: «Ин ҳайкалҳое, ки шумо бо дастони худ сохтаед ва ҳамеша дар назди онҳо истода, ба онҳо ибодат мекунед, чӣ ҳастанд?» Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин сухани худ мехост, ки қавмашро огоҳ созад, ки ин ҷисмҳои беҷон ва суратҳои сохташуда на фоидае мерасонанд ва на зараре, пас сазовори парастиш нестанд. Вай ин суолро бо нармӣ ва бо мақсади раҳнамоӣ баён кард, то онҳо андеша кунанд ва аз парастиши ботил даст кашанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ба ақлу андеша такя кунем ва чизҳои ботилро бо далели равшан рад намоем.
• Нишон медиҳад, ки даъвати одамон ба сӯи ҳақ бояд бо нармӣ ва хирадмандӣ сурат гирад, ҳатто нисбати падару хешовандон.
• Моро огоҳ месозад, ки парастиши ғайри Худо, хоҳ санг бошад, хоҳ ҳайкал ё чизҳои дигар, ботил ва бефоида аст.
• Дарс медиҳад, ки инсон бояд озодандеш бошад ва аз пайравии кӯронаи гузаштагони худ даст кашад.
• Ин оят муҳаббати Иброҳим (алайҳис-салом)-ро ба ҳақиқат ва ғамхории ӯро ба ҳидояти мардум нишон медиҳад, ки ин сифатҳо барои ҳар муъмин намунаи ибратанд.