Surat Al-Anbiya — Ayat 96

1. Tembung-tembung sing perlu dimangerteni:

• حَتَّىٰ إِذَا: nganti nalika.
• فُتِحَتْ: dibukak.
• يَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ: Ya'juj lan Ma'juj, yaiku rong bangsa gedhe sing dikurung ing mburi tembok/bendungan sing digawe dening Dzulqarnain.
• حَدَبٍ: papan sing dhuwur, kayata gunung utawa pucuk bumi.
• يَنسِلُونَ: padha mlayu kanthi cepet banget.

1. Tafsir Ayat:

Ayat iki nerangake kahanan ing wektu sing wis ditemtokake, yaiku nalika tembok sing ngurung bangsa Ya'juj lan Ma'juj wis dibukak. Sadurunge iku, wong-wong kafir sing ora percaya marang dina kiamat isih terus-terusan mlaku ing dalan sing salah lan ora gelem mertobat. Nanging nalika tembok mau dibukak, bangsa Ya'juj lan Ma'juj padha metu saka panggonane. Wong-wong mau banjur nyebar saka saben papan sing dhuwur, kayata gunung-gunung lan pucuk-pucuk bumi, kanthi cepet banget kaya-kaya padha mlayu lan nyerbu menyang ngendi-endi. Kedadeyan iki dadi tandha yen dina kiamat wis saya cedhak banget. Wektu iku kabeh panggilan lan pangarep-arep wis ora ana gunane maneh, amarga kiamat wis mesthi bakal kelakon.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe supaya tansah siyap lan ora lalai marang dina kiamat, amarga kedadeyane bisa teka kanthi tiba-tiba.
• Kabeh crita babagan Ya'juj lan Ma'juj nuduhake yen kabeh sing dikandhakake Allah ing Al-Qur'an iku mesthi bener lan bakal kelakon.
• Wong sing gelem mikir lan ngelingi tandha-tandha kekuwasane Allah bakal tambah iman lan tresna marang Islam.
• Al-Qur'an iku kitab sing kebak piwulang lan kabar sing nyata, mula sapa wae sing gelem ngrungokake lan nggatekake bakal entuk pituduh sing bener.