سوره انبیا — آیه 96

معانی کلمات:

• یأجوج و مأجوج: دو قوم بزرگ و طغیانگر از بنیآدم که در آخرالزمان خروج میکنند.
• حَدَب: زمین بلند و مرتفع، تپه و پشته.
• یَنسِلون: به سرعت خارج میشوند و میشتابند.

تفسیر آیه:

این آیه شریفه به نشانهای از نشانههای بزرگ آخرالزمان اشاره دارد. خداوند متعال میفرماید: «تا زمانی که سدّ یأجوج و مأجوج گشوده شود و آنان از هر بلندی و تپهای به سرعت خارج شوند و در زمین پراکنده گردند.» این خروج، پس از آن است که ذوالقرنین سدی آهنین میان آنان و مردم بنا نهاد و آنان پیوسته در تلاش بودند تا از آن بگذرند، ولی موفق نشدند. اما وقتی وعده الهی فرا رسد، آن سد فرو میریزد و این قوم طغیانگر همچون سیلابی ویرانگر از هر سو سرازیر میشوند و در زمین فساد به راه میاندازند. این واقعه از نشانههای نزدیکی قیامت است و پس از آن، وعدههای الهی درباره پایان جهان و برپایی روز رستاخیز تحقق مییابد.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه ما را به یاد قدرت بیپایان خداوند میاندازد که هر سد و مانعی را هرچند محکم باشد، به اراده خود فرو میریزد و هیچ قدرتی در برابر مشیت او تاب مقاومت ندارد.
• انسان باید همواره برای روز قیامت آماده باشد و از غفلت و سرگرمی به دنیا بپرهیزد، زیرا نشانههای آن روز نزدیک است و هیچکس از زمان آن آگاه نیست.
• این آیه هشدار میدهد که طغیان و فساد در زمین عاقبتی جز نابودی و گرفتاری ندارد و سنت الهی بر این است که ظالمان سرانجام به سزای اعمال خود برسند.
• ایمان به نشانههای آخرت، انسان را به توبه، عمل صالح و دوری از گناه ترغیب میکند و او را در مسیر بندگی و تقوا ثابتقدم میسازد.