Сураи Аль-Хаджж — Оят 76

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ»: он чи дар пеши онҳост, яъне оянда ва ҳолатҳои оянда.
• «مَا خَلْفَهُمْ»: он чи дар пушти онҳост, яъне гузашта ва ҳолатҳои гузашта.
• «تُرْجَعُ الْأُمُورُ»: ҳамаи корҳо баргардонида мешаванд ва ба сӯи Худо бозмегарданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ҳама чизро медонад: он чи дар оянда ба бандагонаш, аз ҷумла фариштагон ва паёмбарон, рӯй медиҳад, ва он чи дар гузашта аз онҳо сурат гирифтааст. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест, на пеш аз офариниши онҳо ва на баъд аз фанои онҳо. Ӯст, ки фариштагонро ба сифати паёмбарон ба сӯи анбиё мефиристад ва аз миёни мардум касонеро ба рисолат интихоб мекунад, ки ба онҳо илми комил дорад ва суханони бандагонашро мешунавад ва ҳамаи ашёро мебинад. Дар рӯзи қиёмат ҳамаи корҳо танҳо ба сӯи Худо баргардонида мешаванд; Ӯ бандагонашро барангехта, ба амалҳое, ки дар дунё кардаанд, ҷазо ё подош медиҳад. Пас ҳамаи умур дар ихтиёри Ӯст ва ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ тасарруф надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Дониши Худо беканор аст: гузашта ва ояндаро якҷоя медонад, бинобар ин банда бояд ҳамеша худро дар ҳузури Ӯ ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Интихоби паёмбарон аз ҷониби Худо бар асоси ҳикмат ва дониш аст, на аз рӯи тасодуф; ин боиси итминон ва эътимод ба рисолатҳои осмонӣ мегардад.
• Ҳамаи корҳо ба сӯи Худо бармегарданд, пас инсон набояд ба ғайр аз Ӯ умед бандад ва набояд аз адлу ҷазои Ӯ ғофил шавад.
• Ин оят дилро ба тавба ва амали нек ташвиқ мекунад, зеро медонем, ки ҳамаи аъмоламон назди Худо сабт шудааст ва ҳисоб хоҳад шуд.
• Қуръон китобест, ки ҳақиқатро равшан баён мекунад ва бандаро ба сӯи Худои доно ва меҳрубон роҳнамоӣ менамояд; пас бояд ба он рӯ орем ва аз он пайравӣ кунем.