Аль-Муминун сүрәсе — Аять 118

Сүзләрнең мәгънәләре:

— «әгъфир» — гафу ит, ягъни гөнаһларны кичер, ю.

— «ирхәм» — рәхмәт кыл, ягъни шәфкать ит, рәхимле бул.

— «хайру-ррахимин» — рәхмәт кылучыларның иң яхшысы, иң шәфкатьлесе.

Аять тәфсире:

Әй, Пәйгамбәребез Мөхәммәд (с.г.в.)! Син Раббыңа дога кылып әйт: «И Раббым! Минем гөнаһларымны гафу ит, кичер, һәм миңа рәхмәтеңне иңдер, шәфкать күрсәт. Син — рәхмәт кылучыларның иң яхшысысың». Чөнки һәрбер рәхимле затның рәхмәте чикле, ә Аллаһның рәхмәте чиксез һәм камил. Ул бәндәсенә анасыннан да, атасыннан да, хәтта кешенең үзенә үзеннән дә шәфкатьлерәк. Ул тәүбә итүче бәндәсенең гөнаһларын кичереп, аңа рәхмәт кыла. Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә үзенең рәсүленә дога өйрәтә, һәм бу дога — һәр мөэминнең догасы да. Кем бу доганы ихлас күңелдән укыса, Аллаһ аның гөнаһларын гафу итәр һәм аңа рәхмәте белән карар.

Аятьтән алынган файдалар:

— Мөэмингә һәрвакыт Аллаһтан гафу һәм рәхмәт сорарга өйрәтелә, чөнки кеше хаталы, гөнаһлы булырга мөмкин, ә Аллаһның рәхмәте киң.

— Аллаһы Тәгаләнең рәхмәте бөтен рәхимлеләрнекеннән өстенрәк икәнен беләбез, бу безгә Аллаһка ышаныч һәм өмет бирә.

— Пәйгамбәрнең (с.г.в.) үзенә дога өйрәтелүе — безнең өчен үрнәк, ягъни һәрберебез дә Аллаһтан гафу һәм рәхмәт сорап дога кылырга тиеш.

— Бу аять мөэминнәрне өметләндерә: гөнаһларыбыз күп булса да, Аллаһның рәхмәте һәм гафу итүе бөтен гөнаһларны колачлый ала, дип өйрәтә.