Сураи Аль-Муминун — Оят 118

1. Маънои калимаҳои оят:

— «اغْفِرْ»: бибахш, гуноҳҳоро бипӯш ва аз онҳо гузашт кун.

— «ارْحَمْ»: раҳм кун, меҳрубонӣ ва лутф кун.

— «خَيْرُ الرَّاحِمِينَ»: беҳтарини раҳмкунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) фармон медиҳад, ки бигӯяд: «Эй Парвардигори ман! Гуноҳҳои маро бибахш ва аз онҳо гузашт кун, ва ба ман раҳм кун. Ту беҳтарини раҳмкунандагон ҳастӣ». Ин дуо таълим аст барои ҳамаи бандагони Худо, ки ҳамеша ба сӯи Парвардигори худ рӯ оваранд ва аз Ӯ омурзиш ва раҳмат бихоҳанд. Ҳар касе ки ба банда раҳм кунад — падару модар, устод, дӯст — ҳамаи онҳо раҳмашон маҳдуд ва ночиз аст, аммо раҳмати Худованд бепоён ва беҳтарин аст. Ӯ ба бандаи худ аз модар ба фарзандаш меҳрубонтар аст ва аз худи банда ба худаш раҳмкунандатар аст. Пас, банда бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунад ва аз Ӯ бихоҳад, зеро ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ наметавонад гуноҳҳоро бибахшад ва раҳмати ҳақиқӣ кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо дуо кунем ва аз Ӯ омурзишу раҳмат бихоҳем, зеро Ӯ беҳтарини раҳмкунандагон аст.

— Худованд раҳмати худро ба бандагонаш аз раҳмати модар ба фарзанд бештар медонад, ки ин дилҳоро ба Ӯ наздик мекунад ва умедро зиёд месозад.

— Ҳар гуноҳе, ки банда содир мекунад, бо тавба ва истиғфор бахшида мешавад, зеро Худо тавбаро қабул мекунад ва бандаро азоб намедиҳад.

— Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ ва эҳсоси ниёз ба Худо ҳидоят мекунад, ки ин роҳи наҷот ва комёбӣ дар дунё ва охират аст.

— Ислом дини раҳмат ва бахшоиш аст, на дини ноумедӣ; ҳар кас ба сӯи Худо рӯ оварад, Ӯро раҳмкунанда ва бахшанда меёбад.