Surat Al-Mu'minun — Ayat 118

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• اغْفِرْ (ighfir): ngapura, nutupi lan ngilangake dosa.
• ارْحَمْ (irham): melasi, paring rahmat lan kabegjan.
• خَيْرُ الرَّاحِمِينَ (khairur-rāhimīn): sing paling apik lan paling gedhe welase ing antarane wong-wong kang padha melasi.

1. Tafsir ayat:

Dawuh marang Kanjeng Nabi Muhammad, lan uga marang saben wong mukmin: "Dhuh Pangeranku, mugi Paduka ngapura dosa-dosaku lan paringana rahmat marang aku." Allah iku sing paling apik welase marang wong kang duwe dosa, amarga Panjenengane nampa tobat lan ora nyiksa wong mau jalaran dosane. Saben wong kang melasi marang sawijining kawula, mesthi Allah luwih welas tinimbang dheweke. Allah luwih welas marang kawulane tinimbang ibune marang anake, lan luwih welas tinimbang kawula marang awake dhewe. Mula saka iku, wong mukmin kudu tansah nyuwun pangapura lan rahmat marang Allah, amarga mung Allah sing dadi panggonan nyuwun lan sing paling gedhe welase.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake supaya saben wong Islam tansah ndonga lan nyuwun pangapura marang Allah, amarga manungsa iku ora luput saka salah lan dosa.
• Nuduhake yen Allah iku Maha Welas lan Maha Ngapura, mula ora perlu kuwatir yen wis tobat kanthi tenanan, mesthi bakal ditampa.
• Nambahi katresnan marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an ngemot panglipur lan pangarep-arep kanggo saben wong kang padha bali marang Allah.
• Ngelingake yen welase Allah iku ngluwihi welase sapa wae, mula wong mukmin kudu tansah duwe pangarep-arep lan ora putus asa saka rahmate Allah.