Surja El-Mu'minun — Ajet 51

Kuptimet e fjalëve:

• Et-Tajjibât: ushqimet e lejuara (hallall) dhe të pastra, që natyra e shëndoshë i pranon dhe që nuk janë të ndaluara nga sheriati.
• Salihan: vepër të mirë dhe të drejtë, në përputhje me urdhrat e Allahut dhe me sheriatin e Tij.
• Alim: i dijshëm për çdo gjë, që nuk i shpëton asgjë nga veprat e robërve.

Tefsiri i Ajetit:

O ju të dërguar të Allahut! Hani nga ushqimet e lejuara e të pastra që jua kemi dhënë, dhe kryeni vepra të mira e të ndershme, duke iu përmbajtur urdhrave të fesë. Unë jam Ai që di çdo gjë që ju bëni, dhe asnjë vepër e juaj nuk më mbetet e fshehtë – qoftë e madhe apo e vogël, e hapur apo e fshehtë – dhe do t'ju shpërblej për të gjitha.

Ky urdhër, edhe pse i drejtuar të dërguarve, përfshin të gjithë besimtarët që i ndjekin ata. Ai tregon se ushqimi hallall është themeli për pranimin e veprave të mira, sepse trupi që ushqehet me hallall bëhet i aftë për t'i shërbyer Allahut me sinqeritet. Ndërsa ushqimi i haramit e prish shpirtin dhe e pengon njeriun nga veprat e mira, madje edhe lutja e tij nuk pranohet.

Ky ajet vjen si një udhëzim i përjetshëm për të gjithë besimtarët: të kujdesen për hallall-in në ushqim dhe të kombinojnë atë me vepra të mira, duke ditur se Allahu i sheh të gjitha dhe do t'i shpërblejë sipas drejtësisë dhe mëshirës së Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ushqimi hallall është çelësi i pranimit të veprave të mira – kush dëshiron që Allahu t'ia pranojë veprat, le të kujdeset për hallall-in në ushqimin e tij.
2. Të dërguarit e Allahut ishin njerëz që hanin dhe pinin si njerëzit e tjerë, gjë që tregon se feja jonë është fe e natyrshme dhe e lehtë, jo fe e asketizmit ekstrem.
3. Kombinimi i ushqimit hallall me veprën e mirë është rruga e lumturisë në këtë botë dhe në botën tjetër.
4. Dija e Allahut përfshin çdo gjë – ky është një nxitje për besimtarin që ta dijë se është gjithmonë nën vëzhgimin e Allahut, prandaj le të kujdeset që veprat e tij të jenë të mira dhe të sinqerta.
5. Ngrënia e haramit është shkak për refuzimin e lutjeve dhe veprave – prandaj besimtari duhet të largohet nga ajo për t'i ruajtur veprat e tij.