Сураи Аль-Муминун — Оят 89

1. Маънои калимаҳо:

— «سَيَقُولُونَ»: ба зудӣ мегӯянд.

— «لِلَّهِ»: аз они Худост, ба Худо тааллуқ дорад.

— «فَأَنَّىٰ»: пас чӣ гуна? аз куҷо?

— «تُسْحَرُونَ»: ҷоду карда мешавед, фиреб дода мешавед, ақлатон аз ҷой меравад ва ҳақро ботил мебинед.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) хабар медиҳад, ки мушрикон ба зудӣ эътироф хоҳанд кард, ки ҳама чиз — осмонҳо, замин ва он чи дар онҳост — аз они Худост ва Ӯст, ки тадбиру идораи ҳамаи корҳоро дар даст дорад. Пас, эй Пайғамбар, ба онҳо бигӯ: чӣ гуна шумо бо вуҷуди ин эътироф, ақлатонро аз даст медиҳед ва фиреб дода мешавед? Чӣ тавр шумо ғайри Худоро ибодат мекунед, дар ҳоле ки худатон медонед, ки подшоҳӣ ва тасарруф танҳо аз они Ӯст? Чӣ гуна шумо ҳақро ботил ва ботилро ҳақ мебинед ва аз роҳи рост дур мешавед? Ин ҳолат монанди касест, ки ҷоду шудааст ва наметавонад воқеиятро дуруст дарк кунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд ба ақли солим ва фитрати пок такя кунад ва баъд аз эътирофи ягонагии Худо, ҳатман танҳо Ӯро ибодат кунад.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки баъзе одамон бо вуҷуди донистани ҳақ, аз рӯи ҳавои нафс ва тақлиди кӯр-кӯрона аз он рӯй мегардонанд; ин ҳолат ҳамчун ҷоду ва фиреб аст.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ҳамеша бо худ муҳосиба кунад ва бипурсад: чаро ман бо вуҷуди донистани ҳақ, аз он дур мешавам?

— Оят ҳамчунин бузургии неъмати ақл ва фитратро нишон медиҳад, ки Худо ба инсон ато кардааст, то тавассути он роҳи ростро пайдо кунад.

— Ва дар ниҳоят, ин оят моро ба сӯи ихлос дар ибодат ва поксозии дил аз ширк ва риё ҳидоят мекунад, то аз ҳақиқати Қуръон ва Ислом баҳраманд гардем ва ба сӯи Худо наздик шавем.