Сураи Аль-Муминун — Оят 90

1. Маънои калимаҳо:

— «بَلْ»: ҳарфи ибтидоӣ аст, ки гуфтаи пешро ботил месозад ва маънои «балки»-ро мерасонад.

— «أَتَيْنَاهُم»: ба онҳо овардем, расондем.

— «بِالْحَقِّ»: бо ҳақ, яъне бо ростӣ ва дурустӣ.

— «لَكَاذِبُونَ»: ҳатман дурӯғгӯёнанд, яқинан дурӯғ мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавобест ба гуфтаҳои беасоси кофирон. Онҳо даъво мекарданд, ки гӯё паёмбар (с) чизе аз худ меоварад ё омӯзандагони инсонӣ дорад. Худованд мефармояд: не, чунин нест; Мо ба онҳо ҳақро овардем — ҳақе ки ҳеҷ шубҳа ва тардиде дар он нест. Ин ҳақ ҳамон ваҳйи илоҳӣ, тавҳид ва хабарҳои дурусти дин аст, ки Паёмбар (с) овардааст. Вале онҳо дар баробари ин ҳақ дурӯғ мегӯянд: дар ширке, ки ба Худо мепайванданд, дар инкори Қиёмат ва рӯзҳои ҳисоб, ва дар ин ки паёмбаронро дурӯғгӯ мешуморанд. Ҳамин тавр, онҳо худ дурӯғгӯёнанд, на Паёмбар (с). Худованд аз ҳар шарик ва фарзанде, ки ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок ва бартар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ҳақ ҳамеша равшан ва бешубҳа аст; касе ки онро инкор мекунад, дар воқеъ худро аз роҳи рост дур месозад.

— Дурӯғгӯӣ ва ширк ба ҳеҷ ҷо намебарад; танҳо тавҳид ва ростӣ наҷотбахш аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва паёмбарон бовар кунем ва аз даъвоҳои беасос дурӣ ҷӯем.

— Худованд одил аст: ҳақро равшан мерасонад ва ҳуҷҷатро бар бандагонаш тамом мекунад, то касе узр надошта бошад.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи ислом ҷалб мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дин бар асоси ҳақ ва ростӣ бунёд шудааст, на бар дурӯғ ва хаёлот.