Сураи Аль-Муминун — Оят 93

1. Маънои калимаҳо:

• «إِمَّا»: ҳарфи шартӣ, маънои «агар» ё «ҳар гоҳ»-ро дорад.
• «تُرِيَنِّي»: аз феъли «арo» гирифта шуда, маънои «нишон диҳӣ ба ман» аст. «Нун»-и таъкид барои таъкид омадааст.
• «مَا يُوعَدُونَ»: он чизе ки ба онҳо ваъда дода шудааст, яъне азоб ва ҳалокат.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: бигӯ: «Эй Парвардигори ман! Агар ту ба ман он азоберо нишон диҳӣ, ки ба ин мушрикон ваъда додаӣ, пас маро бо онҳо ҳалок накун ва маро дар қатори ситамгарон ва мушрикон қарор надеҳ, балки маро аз азобу ғазаби худ наҷот деҳ ва дар зумраи бандагони солеҳу некӯкор қарор деҳ». Ин оят дарси тавозуъ ва хоксорӣ ба Худованд аст, ки ҳатто Паёмбар (с) низ аз худ бениёз нест ва ҳамеша ба Худо паноҳ мебарад. Ҳамчунин ин оят ишора ба он дорад, ки азоби Худо ҳақ аст ва ваъдаҳои Ӯ бешубҳа иҷро мешаванд.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд ҳамеша ба Худованд паноҳ барад ва аз Ӯ наҷот хоҳад, ҳатто агар паёмбар ё бандаи солеҳ бошад.
• Тавозуъ ва фурӯтанӣ дар баробари Худованд аз сифатҳои бандагони некӯкор аст.
• Ваъдаҳои Худо ҳаққанд ва азоб Ӯ ба ситамгарон фаромерасад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша аз Худо некӯкорӣ ва наҷот талаб кунем ва аз ситамгарон дурӣ ҷӯем.
• Қуръон моро ба роҳи рост ва адолат ҳидоят мекунад ва дар дилҳо умед ва тарс аз Худоро зинда медорад.