Сураи Аль-Муминун — Оят 94

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• رَبِّ — эй Парвардигори ман.
• فَلَا تَجْعَلْنِي — пас маро қарор надеҳ / маро нагардон.
• الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ — қавми ситамгарон, яъне онҳое, ки бо куфру нофармонӣ ба худ ситам кардаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят давоми дуои Паёмбар (с) аст, ки ба Парвардигораш муроҷиат карда мегӯяд: «Эй Парвардигоро, агар Ту ин мардуми мушрикро ба азобе, ки ваъда додаӣ, гирифтор кунӣ ва ман ҳам ҳозир бошам, пас маро дар миёни онҳо қарор надеҳ, то ба ман ҳам он чизе бирасад, ки ба онҳо расидааст. Маро аз онҳо дур нигоҳ дор ва наҷот деҳ, то бо онҳо ҳалок нашавам».

Дар ҳақиқат, ин дуо таълимест барои ҳамаи мӯъминон, ки ҳангоми дидани зулму ситам ва фасод дар ҷомеа, аз Худованд паноҳ хоҳанд, ки дар сафи золимон қарор нагиранд ва ба азоби онҳо гирифтор нашаванд. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд ҳамеша худро аз ҳамроҳии бадон ва золимон дур дошта, ба Худо паноҳ барад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки ҳамеша аз Худованд паноҳ хоҳем, то дар ҷамъияти золимон ва бадкорон қарор нагирем.
• Нишон медиҳад, ки дуо ва илтиҷо ба Худо воситаи муҳими наҷот аз азоб ва балоҳост.
• Мӯъмин бояд аз зулм ва золимон безор бошад ва худро аз онҳо дур нигоҳ дорад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки саҳни ҷомеа ва ҳамнишинии одамон дар сарнавишти инсон таъсир мерасонад, бинобар ин бояд ҳамнишини некро интихоб кунем.
• Инчунин ин оят ба мо умед мебахшад, ки Худованд дуои бандагони солеҳро қабул мекунад ва онҳоро аз ҳалокат наҷот медиҳад.