Сураи Аль-Фуркан — Оят 21

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا»: онҳое, ки ба вохӯрӣ бо Мо (яъне баъди марг ва қиёмат) умед надоранд ва онро инкор мекунанд.
• «لَوْلَا»: ҳарфест ба маънои «чаро», «барои чӣ».
• «عَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا»: саркашӣ ва густохӣ карданд, ки он саркашӣ бисёр бузург аст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки онҳое, ки ба вохӯрӣ бо Парвардигор дар рӯзи қиёмат бовар надоранд ва аз азоби Ӯ наметарсанд, гуфтанд: «Чаро ба мо фариштагон нозил намешаванд, то ба мо хабар диҳанд, ки Муҳаммад рост мегӯяд, ё худи Парвардигорамонро ошкоро намебинем, то Ӯ моро аз ростқавлии паёмбараш огоҳ кунад?» Ин суханони онҳо нишонаи он аст, ки онҳо дар дили худ такаббур карданд ва аз ҳад зиёд саркашӣ ва густохӣ намуданд. Онҳо ба ҷои он ки ба оёти равшани Худо имон оваранд, талаб карданд, ки фариштагон ё худи Парвардигорро бибинанд, ва ин хоҳиши ноҷо аз ҷаҳлу такаббури онҳо сарчашма мегирад. Онҳо бо ин гуфтори худ аз ҳадди бандагӣ гузаштанд ва дар куфру саркашӣ бисёр дур рафтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки такаббур ва худписандӣ метавонад одамро аз имон боздорад ва ба гуфтори нодуруст ва густохона водор кунад.
• Мӯъмин бояд ба ғайб имон оварад ва нишонаҳои равшани Худоро қаноат кунад, на он ки ҳамеша талаб кунад, ки ҳақиқатро бо чашми худ бинад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки ба Парвардигор фурӯтан бошем ва аз саркашӣ ва густохӣ дурӣ ҷӯем.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки роҳи имон роҳи фурӯтанӣ ва итоат аст, на роҳи талабҳои ноҷо ва баҳонаҷӯӣ.