دا آیت د مشرکانو او کافرانو هغه ناروا خبره بیانوي چې د قرآن کریم په اړه یې کوله. دوی به ویل: دا قرآن د پخوانیو خلکو افسانې او کیسې دي چې په کتابونو کې لیکل شوې دي، او محمد (ﷺ) یې رانقل کړي دي. دوی به دا هم ویل چې دا کیسې سهار او ماښام هغه ته لوستل کېږي، ترڅو هغه یې حفظ کړي او بیا یې خلکو ته بیان کړي.
دا خبره د دوی د لوی جهل او سرکشۍ ښکارندویه ده، ځکه چې قرآن کریم داسې کتاب دی چې د فصاحت او بلاغت په برخه کې یې هېڅوک د مقابلې وس نه لري، او که چېرې دا د بشر خبره وه، نو دوی به یې خامخا داسې یو څه رامینځته کړی وای چې د هغه په مقابله کې یې وړاندې کړي. خو دوی د دې پر ځای یوازې د داسې بې بنسټه تورونو په ویلو بسنه وکړه.
او دوى (كفارو) له هغه نه غیر نور داسې معبودان نیولي دي چې هېڅ شى نشي پیدا كولى، په داسې حال كې چې دوى پیدا كاوه شي او دوى د خپلو ځانونو لپاره نه د ضرر مالكان دي او نه د نفعې او نه د مرګ اختیار لري او نه د ژوند او نه د بیا ژوندي كولو
او كافران شویو خلقو وویل: نه دى دا مګر دروغ چې ده، له ځانه جوړ كړى دى او په ده باندې نورو خلقو د ده مرسته كړې ده۔، نو یقینًا دغو (كفارو) وكړ لوى ظلم او دروغ
SurahQuran.com was founded as a humble effort to serve the Noble Book and the pure Sunnah, to invite people to Allah, and to make the religious sciences accessible according to the methodology of the Quran and Sunnah. We praise and thank Allah for His grace, and we ask Him to accept our work and make it sincere for His noble Face.