Surah Al-Furqan — Aya 5

Ma’anonin Kalmomin:

• Asaṭīrul-awwalīn: tatsuniyoyi da labaran mutanen da suka gabata.
• Iktatabahā: ya sa aka rubuta masa, ko ya kwafa daga littattafan da suka gabata.
• Tumlā ʿalayhi: ana karanta masa.
• Bukratan wa aṣīlā: da safe da kuma da yamma.

Tafsirin Ayar:

Masu kafirta da suka ƙaryata Alkur’ani mai girma sun ce: “Wannan Alkur’ani ba wahayi daga Allah ba ne, sai dai tatsuniyoyi ne na mutanen da suka shuɗe, waɗanda aka rubuta a littattafansu. Muhammad ya sa aka kwafa masa su, kuma ana karanta masa su da safe da yamma domin ya haddace su.” Wannan magana ce ta ƙarya da zato marar tushe, domin Alkur’ani kalmar Allah ne da ta sauka a zuciyar Annabi Muhammad (S.A.W.) ta hanyar Jibril, ba tatsuniya ba kuma ba daga littattafan mutane ba.

Fa’idodin Darasi:

1. Kafirai a kowane zamani ba su daina ƙoƙarin ɓata gaskiya ba, amma Allah yana kare Alkur’aninsa daga duk wani ƙarya.
2. Alkur’ani abin koyi ne na gaskiya da hikima, ba kamar tatsuniyoyin da mutane ke rubutawa ba.
3. Mu’mini ya kamata ya riƙe Alkur’ani da ƙarfi, ya karanta shi da tunani, domin shi ne hanya madaidaiciya zuwa ga Allah.
4. Waɗannan zarge-zargen na kafirai suna nuna ƙasƙancinsu da rashin sanin darajar Alkur’ani, amma mun san cewa Alkur’ani mai girma ne da ba zai iya kawo irinsa kowa ba.