Сураи Аль-Фуркан — Оят 64

1. Маънои калимаҳо:

— «يَبِيتُونَ»: шабро ба саҳар мерасонанд, яъне қисми зиёди шабро дар ибодат мегузаронанд.

— «سُجَّدًا»: ҷамъи «сōҷид», яъне онҳое ки ба рӯйҳои худ барои Худо саҷда мекунанд.

— «قِيَامًا»: ҷамъи «қоим», яъне истодагон дар намоз.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони некӯкор ва бандагони Раҳмони Худоро баён мекунад, ки шабҳоро барои Парвардигори худ бо ибодат ва намоз мегузаронанд. Онҳо дар пешгоҳи Худо бо хоксорӣ саҷда мекунанд ва барои итоати Ӯ истода намоз мехонанд. Онҳо шабро ғофил намегузаронанд, балки вақти оромиро барои муноҷот бо Парвардигор ихтисос медиҳанд. Ин ибодати шабона аз риё ва худнамоӣ дур аст, зеро дар торикӣ ва танҳоӣ касе ҷуз Худо шоҳид нест. Пас онҳо ихлоси худро ба Худо нишон медиҳанд ва дар намозҳои шабона бо саҷда ва қиём ба Ӯ наздик мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки намози шабро фаромӯш накунем, зеро он аломати бандагони солеҳ аст.

— Намози шабона воситаи наздикшавӣ ба Худо ва поксозии дил аз риё аст.

— Хоксорӣ дар саҷда ва истодан дар намоз нишонаи итоат ва муҳаббат ба Парвардигор аст.

— Вақти шаб фурсати тиҳоист барои муноҷот, ки инсон метавонад бо ихлос ба Худо рӯ оварад.

— Ин сифатҳо моро водор мекунад, ки пайрави роҳи бандагони некӯкор бошем ва дар ҳаёти худ ибодатро ҷойгоҳи баланд диҳем.