Surja Esh-Shu'ara — Ajet 111

Kuptimet e fjalëve:

• el-Erzelūn (الأَرْذَلُونَ): të poshtërit, të ulëtit, njerëzit e thjeshtë dhe të varfër, ata që nuk kishin pozitë e pasuri në shoqëri.

Tefsiri i Ajetit:

Kur profeti Nuh -paqja qoftë mbi të- i ftoi njerëzit e tij drejt besimit në Allahun Një dhe të Vetëm, paria dhe udhëheqësit e popullit të tij u përgjigjën me një qëndrim plot arrogancë dhe përbuzje. Ata i thanë atij: "Si të besojmë ty dhe të pranojmë mesazhin që sjell, ndërsa ata që të kanë ndjekur janë vetëm njerëzit më të ulët dhe më të varfër nga ne?!" Ata mendonin se besimi është privilegj i të pasurve dhe të fuqishmëve, dhe se njerëzit e thjeshtë, për shkak të gjendjes së tyre të dobët shoqërore dhe profesioneve të ulëta, nuk mund të jenë të parët që e pranojnë të vërtetën. Ata e përdorën këtë si justifikim për të refuzuar besimin, duke mos kuptuar se vlera e njeriut tek Allahu nuk matet me pasurinë apo pozitën, por me devotshmërinë dhe sinqeritetin e zemrës së tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimi dhe udhëzimi nuk janë të rezervuara për një shtresë të caktuar të shoqërisë; Allahu i pranon të gjithë njerëzit pavarësisht statusit të tyre shoqëror apo gjendjes ekonomike.
2. Arroganca dhe mendjemadhësia janë pengesa kryesore për pranimin e së vërtetës; ata që i përbuzin të tjerët për shkak të pasurisë apo pozitës, shpesh mbeten larg udhëzimit.
3. Njerëzit e thjeshtë dhe të varfër shpesh janë më të prirur drejt së vërtetës, sepse zemrat e tyre janë më të pastra dhe më pak të lidhura me kotësitë e kësaj bote.
4. Islami e nderon njeriun për besimin dhe veprat e tij të mira, jo për prejardhjen apo pasurinë e tij, dhe kjo është një nga bukuritë e këtij feje që i bën të gjithë njerëzit të barabartë para Allahut.