Сураи Аш-Шуара — Оят 111

1. Маънои калимаҳо:

— «Ан-нуъмину лака»: Оё ба ту имон меорем?

— «Ат-табаъака»: Пайравии ту карданд.

— «Ал-арзалун»: Пасттарин ва беэътибортарин одамон, фурӯмоягон.

1. Тафсири оят:

Қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) ба ӯ гуфтанд: «Оё мо ба ту имон меорем ва аз он чи овардаӣ пайравӣ мекунем, дар ҳоле ки пайравони ту танҳо одамони паст ва беэътиборанд? Дар миёни онҳо на сарварон ҳастанд ва на шахсони бонуфуз». Онҳо ин суханонро барои рад кардани даъвати Нӯҳ (алайҳис-салом) гуфтанд ва гумон мекарданд, ки пайравии одамони оддӣ ва камбағал ба паёмбар нуқсон мерасонад. Вале ин гумон хатост, зеро дар дини Худо ҳеҷ кас ба сабаби касбу кори худ ё вазъи иҷтимоияш хор намешавад. Меъёри бартарӣ дар назди Худо тақво ва некӯкорист, на сарват ва ҷоҳу мансаб. Пайравони паёмбарон аксар вақт ҳамон одамони содда ва покдил буданд, ки ҳақиқатро қабул карданд, на сарварону бузургони мутакаббир, ки аз рӯи ғурур аз имон рӯй мегардонданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Дин ва имон ба сарвату ҷоҳу мансаб вобаста нест; ҳар кас, новобаста аз вазъи иҷтимоияш, метавонад ба Худо имон оварад.

— Меъёри арзишмандии инсон дар назди Худо тақво ва амали нек аст, на молу давлат ва насаб.

— Мутакаббирӣ ва худро аз дигарон болотар донистан метавонад монеи қабули ҳақиқат шавад.

— Пайравони аввалини паёмбарон аксар одамони оддӣ ва покдил буданд, ки зуд ҳақро қабул карданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳақиқати дин бо дили кушод ва бе ғурур муносибат кунем ва аз пайравии роҳи рост нангинем.