Surja Esh-Shu'ara — Ajet 110

Kuptimet e fjalëve:

• Fet-tekull-llah: Kijeni frikë Allahun, domethënë zbatoni urdhrat e Tij dhe largohuni nga ndalesat e Tij.
• E ati'uni: Bindmuni mua në atë që ju urdhëroj dhe largohuni nga ajo që jua ndaloj.

Tefsiri i Ajetit:

Në këtë ajet, Profeti Nuh alejhi selam i thërret popullit të tij që t'i frikësohen Allahut dhe t'i binden atij. Kjo është një thirrje e përsëritur për t'i nxitur ata drejt besimit dhe për t'i larguar nga mosbindja. Ai u kërkon atyre që ta bëjnë devotshmërinë ndaj Allahut si mburojë që i ruan prej dënimit të Tij, dhe që t'i binden atij në atë që ua përcjell nga Allahu – domethënë, adhurimin vetëm të Allahut dhe braktisjen e idhujve. Bindja ndaj Profetit në këtë kontekst është pjesë e takvasë ndaj Allahut, sepse ai nuk urdhëron gjë tjetër përveç asaj që Allahu e ka urdhëruar. Përsëritja e kësaj thirrjeje në tregimin e Nuhut tregon këmbënguljen e tij në thirrje dhe dhembshurinë për popullin e tij, duke ua përsëritur atyre porosinë që ta kuptojnë dhe ta pranojnë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Takva ndaj Allahut është themeli i çdo thirrjeje të profetëve – ajo është fillimi dhe fundi i mesazhit të tyre.
2. Bindja ndaj pejgamberëve është pjesë e takvasë ndaj Allahut, sepse ata flasin vetëm me urdhër të Tij.
3. Përsëritja e thirrjes në mënyrë të butë dhe të vazhdueshme është metodë e mençur në udhëzimin e njerëzve, sepse zemrat kanë nevojë për përkujtues të përsëritur që t'i zbutin ato.
4. Thirrja e profetëve ishte e thjeshtë dhe e qartë – ajo nuk kërkonte gjë tjetër përveç besimit në Allahun dhe bindjes ndaj të dërguarit të Tij.