Surat Asy-Syu'ara — Ayat 111

1. Tetembungan kang perlu dimangerteni:

• أَنُؤْمِنُ لَكَ : apa kita bakal percaya marang kowe?
• وَاتَّبَعَكَ : lan wis padha manut marang kowe.
• الْأَرْذَلُونَ : wong-wong kang asor, wong cilik, utawa wong kang ora duwe pangkat.

1. Tafsir ayat:

Para kaumé Nabi Nuh padha matur kanthi cara ngece lan nampik: “Apa kita iki bakal percaya lan manut marang kowe, nalika kang padha manut marang kowe iku mung wong-wong asor, wong cilik, lan ora kalebu para panggedhe utawa wong kang dianggep mulya?” Wong-wong mau padha nganggep yèn ajarane Nabi Nuh ora pantes dituruti, amarga kang padha ngetutake mung wong-wong kang ora duwe kedudukan ing masyarakat. Padahal, pangkat, kasugihan, lan kedudukan donya iku ora dadi ukuran bener utawa lupute sawijining agama. Wong kang asor ing mata manungsa bisa uga luwih mulya ing ngarsane Allah, lan wong kang dianggep mulya bisa uga kosong saka iman. Mulane, alesan kang dipakai dening kaum Nabi Nuh iku alesan kang ora bener lan mung adhedhasar kesombongan.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Iman lan ketaatan marang Allah iku ora kudu ngenteni dadi wong sugih, panggedhe, utawa terkenal. Sapa wae kang gelem percaya lan manut, mesthi ditampa dening Allah.
• Aja ngremehake wong liya amarga saka golongan cilik, mlarat, utawa ora duwe pangkat. Ing ngarsane Allah, kang paling mulya yaiku kang paling taqwa.
• Wong kang sombong kerep nolak kebenaran amarga rumangsa luwih dhuwur tinimbang wong liya. Iki dadi pepeling supaya kita ora gampang nampik naséhat mung merga saka asal-usul utawa kedudukané wong kang menehi naséhat.
• Islam iku agama kang mbukak kanggo kabeh kalangan, ora mung kanggo wong sugih utawa panggedhe. Kabeh manungsa padha ing ngarepe Allah, kang mbedakake mung iman lan taqwa.
• Yen kita gelem nampa kebenaran kanthi ati kang resik, mesthi bakal oleh pituduh lan berkah saka Allah.